ม่วนซื่นสะท้านทุ่ง

โอ้ละหนอ... เสียงลมพัดผ่านทุ่งกว้างหัวใจเต้นตามจังหวะชีวิตที่คุ้นเคยม่วนซื่นโฮแซวกันเด้อพี่น้อง

ตะวันคล้อยต่ำลงหลังแนวไม้ไผ่กลิ่นดินกลิ่นหญ้าหอมฟุ้งกระจายไปไกลวันนี้งานบุญบ้านเฮามาถึงแล้วใจแต่งตัวสวยหล่อเตรียมตัวไปม่วนกันให้สุดทางมองดูดาวบนฟ้าประกายวาววับเหมือนตาของเจ้าที่ส่งยิ้มมาให้กันไม่วางความเหงาที่เคยมีก็จางหายไปตามเส้นทางเหลือเพียงความหวังที่เบ่งบานในหัวใจ

มาเด้อขวัญเอย มาร่ายรำให้ใจหายเหนื่อยเสียงจังหวะนี้มันช่างกระตุกจิตกระตุกใจหมุนตัวไปตามแรงเหวี่ยงของชีวิตที่สดใสความทุกข์เข็ญใดๆ ให้มันปลิวไปกับลมม่วนให้ลืมโลก ให้หัวใจมันพองโตจับมือกันไว้แล้วโยกย้ายไปตามอารมณ์ความสุขอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องไปหาที่ไหนไกลแค่มีเสียงหัวเราะและเราที่เข้าใจกัน

ลืมเรื่องงานเรื่องเครียดที่แบกเอาไว้มาปล่อยใจให้ไหลไปกับทำนองที่คุ้นหูรอยยิ้มของพ่อแม่พี่น้องที่ได้มาเห็นอยู่เป็นพลังให้รู้ว่าชีวิตยังมีค่าเกินกว่าจะท้อขยับแข้งขยับขาให้สมกับที่เป็นคนดินเหงื่อไหลซึมกายแต่ใจมันกลับเย็นชื่นบานรำฟ้อนให้สุดแรง ให้โลกได้รับรู้ถึงตำนานว่าความสุขแท้จริงนั้นอยู่ที่ใจเราเอง

หากวันพรุ่งนี้ตะวันจะทอแสงแรงกล้าหรือฝนจะโปรยปรายลงมาให้เหน็บหนาวแต่ในวันนี้พวกเราได้กอดความสุขนี้ไว้แนบดาวจดจำช่วงเวลานี้เอาไว้ในความทรงจำไม่ว่าชีวิตจะหมุนไปทิศทางไหนจงจำไว้ว่าพวกเรายังมีกันและกันเสมอ

มาเด้อขวัญเอย มาร่ายรำให้ใจหายเหนื่อยเสียงจังหวะนี้มันช่างกระตุกจิตกระตุกใจหมุนตัวไปตามแรงเหวี่ยงของชีวิตที่สดใสความทุกข์เข็ญใดๆ ให้มันปลิวไปกับลมม่วนให้ลืมโลก ให้หัวใจมันพองโตจับมือกันไว้แล้วโยกย้ายไปตามอารมณ์ความสุขอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องไปหาที่ไหนไกลแค่มีเสียงหัวเราะและเราที่เข้าใจกัน

ม่วนเด้อ... ม่วนให้สุดเก็บความสุขนี้ไว้ในใจตะวันลับฟ้าแต่ความรักยังคงอยู่โอ้ละหนอ... ม่วนแท้หนอ...