เงาในสายฝน

ในความมืดที่ยังคงมีแสงไฟสลัวกลิ่นไอของความเหงาเริ่มจางไปเหลือเพียงแค่ฉันกับเงาที่คุ้นเคย

ถนนสายเดิมที่เคยเดินด้วยกันวันนี้กลับกลายเป็นทางที่แสนไกลทุกก้าวที่เดินผ่านไปยังคงเห็นภาพเธอในความทรงจำเหมือนลมที่พัดผ่านใจไปช้าๆทิ้งความว่างเปล่าไว้เบื้องหลัง

ไม่อยากจะถาม ว่าเธออยู่ที่ไหนไม่อยากจะรู้ ว่าใครที่ดูแลเธอแค่เพียงอยากรู้ ว่าในคืนนี้เธอยังคิดถึงกันบ้างไหม

เพราะความรักมันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจเหมือนสายฝนที่โปรยปรายลงมาไม่จางหายยิ่งดึกยิ่งเหงา ยิ่งคิดถึงคำที่เคยบอกไว้ว่าเราจะไม่มีวันห่างไกลแต่สุดท้ายก็เหลือแค่ฉันที่ยังรอในคืนที่ไม่มีเธอ

เสียงเพลงที่เคยฟังด้วยกันในรถยังคงวนซ้ำในความรู้สึกข้างในภาพใบหน้าที่ยิ้มให้กันในวันนั้นยังชัดเจนในใจไม่เคยเลือนลางแม้เวลาจะหมุนไปไกลแค่ไหนแต่ใจยังคงติดอยู่ที่เดิม

เพราะความรักมันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจเหมือนสายฝนที่โปรยปรายลงมาไม่จางหายยิ่งดึกยิ่งเหงา ยิ่งคิดถึงคำที่เคยบอกไว้ว่าเราจะไม่มีวันห่างไกลแต่สุดท้ายก็เหลือแค่ฉันที่ยังรอในคืนที่ไม่มีเธอ

หากย้อนเวลาไปได้อีกสักครั้งจะกอดเธอไว้ไม่ให้ต้องมีวันจากลาแต่ความเป็นจริงมันช่างโหดร้ายที่ต้องยอมรับว่าเธอไม่ได้อยู่ตรงนี้อีกต่อไป

เพราะความรักมันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจเหมือนสายฝนที่โปรยปรายลงมาไม่จางหายยิ่งดึกยิ่งเหงา ยิ่งคิดถึงคำที่เคยบอกไว้ว่าเราจะไม่มีวันห่างไกลแต่สุดท้ายก็เหลือแค่ฉันที่ยังรอในคืนที่ไม่มีเธอ

คืนที่ไม่มีเธอ...แค่ฉันกับเงา...ในคืนที่เงียบเหงา...ยังรอเธออยู่ตรงนี้.