รอยแผลที่ไม่มีวันจาง

แสงไฟที่พร่ามัวบนถนนสายเดิมเงาของฉันเริ่มจางหายไปกับความเงียบงันคำพูดที่เคยให้กันยังวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนเข็มนาฬิกาที่หยุดหมุนไปนานแล้วฉันยังยืนอยู่ที่เก่า มองดูผู้คนที่เดินผ่านไปราวกับคนไม่มีตัวตนในโลกที่กว้างใหญ่

ความทรงจำที่กัดกินใจยิ่งพยายามลืมเท่าไหร่ ยิ่งเห็นภาพชัดเจนเหมือนพายุที่ซัดเข้ามาโดยไม่มีทางเลี่ยงหัวใจที่แตกสลายยังคงเรียกร้องหาใครบางคน

แต่สุดท้ายก็เหลือเพียงความว่างเปล่าในวันที่ฟ้าเปลี่ยนสีและไม่มีเธออยู่ข้างกายทนแบกรับความเจ็บช้ำที่ไม่มีวันจางตะโกนออกไปให้สุดเสียงจนกว่าฟ้าจะพังทลายความรักที่เคยฝันสลายไปกับสายลมเหลือเพียงรอยแผลที่ยังคงตอกย้ำให้ฉันจดจำ

กำแพงที่ฉันสร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันกลับขังตัวเองไว้ในความเหงาที่ไม่มีทางออกทุกคำถามที่ไม่มีคำตอบให้ฉันได้ยินมีเพียงความเงียบที่คอยซ้ำเติมหัวใจที่อ่อนล้าหรือนี่คือชะตากรรมที่ฉันต้องเผชิญกับความจริงที่เจ็บปวดเกินกว่าจะรับไหว

แต่สุดท้ายก็เหลือเพียงความว่างเปล่าในวันที่ฟ้าเปลี่ยนสีและไม่มีเธออยู่ข้างกายทนแบกรับความเจ็บช้ำที่ไม่มีวันจางตะโกนออกไปให้สุดเสียงจนกว่าฟ้าจะพังทลายความรักที่เคยฝันสลายไปกับสายลมเหลือเพียงรอยแผลที่ยังคงตอกย้ำให้ฉันจดจำ

ไม่ว่านานแค่ไหน ความเจ็บยังคงเหมือนเดิมในคืนที่มืดมิด ฉันยังเฝ้ารอแสงสว่างแม้รู้ดีว่าไม่มีวันเป็นจริงแต่หัวใจดวงนี้ก็ยังไม่ยอมแพ้แม้จะพังลงไปอีกกี่ครั้งก็ตาม

แต่สุดท้ายก็เหลือเพียงความว่างเปล่าในวันที่ฟ้าเปลี่ยนสีและไม่มีเธออยู่ข้างกายทนแบกรับความเจ็บช้ำที่ไม่มีวันจางตะโกนออกไปให้สุดเสียงจนกว่าฟ้าจะพังทลายความรักที่เคยฝันสลายไปกับสายลมเหลือเพียงรอยแผลที่ยังคงตอกย้ำให้ฉันจดจำ

เหลือเพียงรอยแผลที่ยังคงย้ำเตือนในวันที่ไม่มีเธออีกต่อไปจางหายไป...เหลือเพียงความเงียบงันที่ไม่มีวันจบสิ้น