Kundiman ng Lihim na Pagsinta

Sa gitna ng dilim, ako ay naritoHawak ang pluma, luha ang tinta koSa ilalim ng buwan, ika’y inaasamPag-ibig na lihim, sa puso’y nakabaon.

Kay tagal kong hinintay ang iyong paglingonNgunit tila hangin, ika’y naglalahoSa bawat pagpatak ng ulan sa bubunganPangalan mo’y bulong ng aking nakaraanAng hapdi ng sugat na hindi maghilomSa iyong paglisan, ako’y baon sa lumbay.

Tumingin sa malayo, sa dagat na asulInaalala ang mga pangakong napakoTila mga bituin, kay hirap abutinAng iyong pag-ibig, kailan kaya darating?Nakahanda ang puso sa bawat hapdiKahit na ang kapalit ay sariling pag-iwi.

O, sinta, bakit ba ang tadhana’y mapagbiro?Iniwan ang puso sa gitna ng disyertoKahit na ang luha ay naging dagat naIka’y mamahalin, hanggang sa pagtandaKundiman ng puso, sa hangin ay iaalayKahit hindi mo na marinig ang aking buhay.

Ang mga rosas na aking inalagaanNalanta na rin sa iyong kawalanSana’y nalaman mo ang tunay na tapatNa sa bawat pintig, ikaw ang lahatHindi man magtagpo ang ating landasSa aking panaginip, ika’y laging wagas.

Hindi sapat ang salita para ipaliwanagAng bigat ng damdamin na sa dibdib ay naglalayagMamatay man ang araw at maglaho ang buwanAng pag-ibig ko sa iyo’y walang hangganan.

Lumipas ang mga taon, nagbago ang panahonNgunit ang pagtingin, hindi nagbabago ang tonoSa bawat paghinga, ikaw ang nasa isipKahit na ang realidad ay tila isang panaginipHuwag mong isiping ako’y nagsisisiDahil ang magmahal sa iyo ay aking pinili.

O, sinta, bakit ba ang tadhana’y mapagbiro?Iniwan ang puso sa gitna ng disyertoKahit na ang luha ay naging dagat naIka’y mamahalin, hanggang sa pagtandaKundiman ng puso, sa hangin ay iaalayKahit hindi mo na marinig ang aking buhay.

O, anong tamis ng iyong mga ngitiNa sa aking alaala’y nananatiling mithiKahit na ang mundo ay maging aboIka’y mananatili sa aking bawat kibo.

Pahinga na, puso kong sugatanSa gitna ng gabing walang hanggananIpinapaubaya na ang lahat sa MaykapalAng pag-ibig ko sa iyo, sinta, ay banal.Paalam, sa aking pinakamamahal.