รอยไถที่แห้งแล้ง

โอ้ละหนอ... ความหลังยังฝังใจจากบ้านนามาไกล ใจมันหวิวทุ่งรวงทองที่เคยเกี่ยว เคียวเกี่ยวใจวันนี้เหลือเพียงรอยไถที่แห้งแล้ง

จากบ้านนามาพึ่งเมืองหลวงกระเป๋าใบเก่ามีเพียงความหวังที่หลอกลวงทิ้งคันไถทิ้งรอยเท้าบนดินโคลนมาเป็นคนงานก่อสร้างรับจ้างเขาแดดเผาผิวจนเกรียมเหมือนสีดินคิดถึงแม่ที่นั่งรออยู่ริมหินที่ใต้ถุนเรือนไม้เก่าที่ผุพังป่านนี้แม่จะเป็นอย่างไรบ้าง

เงินเดือนน้อยนิดแทบไม่พอประทังค่าเช่าห้องค้างไว้หลายวันอยากกลับไปกอดทุ่งนาที่เคยฝันแต่ความจนมันขวางกั้นหนทางเดิน

โอ้เจ้าดอกคูนที่ร่วงโรยตามลมพี่จากบ้านมาขื่นขมระทมใจเมืองหลวงศิวิไลซ์แต่ไร้น้ำใจไม่มีใครเข้าใจคนไกลบ้านอยากกลับไปนอนกอดรวงข้าวสูดกลิ่นดินกลิ่นฟางให้ชื่นบานแต่ภาระมันรัดตัวจนทรมานต้องทนอยู่อย่างคนไกลบ้านที่ไร้เงา

เสียงรถราวิ่งผ่านหน้าห้องเช่าปลุกให้ตื่นจากความฝันที่ซึมเซามองกระจกเห็นหน้าตาที่เปลี่ยนไปจากหนุ่มนาหน้าใสเหลือเพียงความเศร้าในเมืองใหญ่ใครจะมองเห็นค่าคนธรรมดาที่ไม่มีแม้เงินตราส่งกลับไปเพียงเศษเงินที่เหลือจากความเหนื่อยล้าหวังให้แม่ได้มีกินมีใช้ในวันเก่า

โอ้เจ้าดอกคูนที่ร่วงโรยตามลมพี่จากบ้านมาขื่นขมระทมใจเมืองหลวงศิวิไลซ์แต่ไร้น้ำใจไม่มีใครเข้าใจคนไกลบ้านอยากกลับไปนอนกอดรวงข้าวสูดกลิ่นดินกลิ่นฟางให้ชื่นบานแต่ภาระมันรัดตัวจนทรมานต้องทนอยู่อย่างคนไกลบ้านที่ไร้เงา

หวังเพียงวันหนึ่งจะได้กลับคืนถิ่นไปซบหน้ารดรินบนแผ่นดินแม่จะขอเป็นชาวนาจนจนที่แท้ไม่ขอเหลียวแลเมืองหลวงอีกต่อไปขอแค่ได้กลับไป... กอดบ้านเกิด... ที่แสนไกล...โฮ้... โฮ... กลับบ้านเรา...