เงาเลือนในแสงไฟ

แสงไฟที่ส่องลงมาบนทางเดินเดิมๆตึกสูงเสียดฟ้าที่บดบังดวงดาวในคืนนี้ฉันยังคงก้าวเดินไปในความว่างเปล่ากับเงาของตัวเองที่เริ่มจะเลือนลางนาฬิกาที่หมุนไปไม่เคยหยุดรอใครเหมือนหัวใจที่ยังติดค้างในวันวาน

คำพูดที่เคยบอกกัน มันหายไปในลมแรงเหลือเพียงความเงียบงันที่กัดกินใจข้างในจะกี่ร้อยเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาก็ไม่อาจลบเลือนรอยแผลที่เธอทิ้งไว้

ตะโกนออกไปให้สุดเสียง ให้ฟ้าได้รับรู้ว่าความรักที่พังทลาย มันเจ็บปวดเพียงใดฉันยังคงยืนหยัด แม้โลกจะหมุนไปไกลในใจยังคงมีเธอ แม้รู้ว่าไม่มีทางกลับมาให้หยาดฝนชะล้างความทรงจำที่ขื่นขมให้ลมหายใจสุดท้ายนี้ จบลงที่ตรงนี้

ผู้คนมากมายที่เดินสวนกันในเมืองใหญ่ต่างคนต่างมีเรื่องราวที่ซ่อนเอาไว้ในแววตาฉันเองก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวของความเหงาที่พยายามจะก้าวข้ามผ่านคืนวันอันโหดร้ายรอยยิ้มที่เคยมีให้กัน วันนี้กลายเป็นเพียงภาพจำที่ย้ำเตือนว่าฉันแพ้ให้กับกาลเวลา

ตะโกนออกไปให้สุดเสียง ให้ฟ้าได้รับรู้ว่าความรักที่พังทลาย มันเจ็บปวดเพียงใดฉันยังคงยืนหยัด แม้โลกจะหมุนไปไกลในใจยังคงมีเธอ แม้รู้ว่าไม่มีทางกลับมาให้หยาดฝนชะล้างความทรงจำที่ขื่นขมให้ลมหายใจสุดท้ายนี้ จบลงที่ตรงนี้

หากย้อนเวลาได้จริง จะไม่ยอมให้เธอไปจะกอดเธอไว้ให้แน่นกว่าเดิม ไม่ให้หลุดมือแต่ความจริงคือความจริง ที่ฉันต้องยอมรับแม้ต้องเจ็บปวดเพียงใด ก็ต้องเดินต่อ

ตะโกนออกไปให้สุดเสียง ให้ฟ้าได้รับรู้ว่าความรักที่พังทลาย มันเจ็บปวดเพียงใดฉันยังคงยืนหยัด แม้โลกจะหมุนไปไกลในใจยังคงมีเธอ แม้รู้ว่าไม่มีทางกลับมาให้หยาดฝนชะล้างความทรงจำที่ขื่นขมให้ลมหายใจสุดท้ายนี้ จบลงที่ตรงนี้

จบลงตรงนี้...กับความรักที่เหลือเพียงความทรงจำในเมืองที่ลืมเลือนฉันยังคงอยู่ตรงนี้...คนเดียว... ตลอดไป