เงาในเมืองที่เงียบเหงา

ถนนสายเดิมที่เคยเดินเคียงข้างกันวันนี้กลายเป็นทางที่ฉันต้องเดินลำพังมองดูผู้คนที่รีบเร่งเดินผ่านไปไม่รู้ว่าใครจะเหงาเหมือนฉันบ้างไหมในใจไฟข้างทางที่กระพริบเหมือนจะดับลงทิ้งให้ฉันจมอยู่กับเรื่องราวที่ยังคงติดค้าง

ภาพจำวันวานมันยังชัดเจนเหมือนเพิ่งผ่านไปเมื่อวานกลิ่นน้ำหอมที่เธอเคยใช้ยังวนเวียนอยู่ตรงนี้ไม่จางหายไปไหน

เพราะความรักมันไม่เคยบอกลาทิ้งให้ฉันต้องคอยตั้งคำถามกับกาลเวลาว่าทำไมคนหนึ่งคนถึงเปลี่ยนไปได้ง่ายดายทิ้งให้หัวใจดวงนี้ต้องเรียนรู้การอยู่คนเดียวท่ามกลางเมืองที่วุ่นวาย แต่กลับเงียบเหงาเกินทน

แก้วกาแฟที่เย็นชืดวางอยู่ตรงหน้าอ่านหนังสือเล่มเดิมที่เธอเคยชอบอ่านทุกอย่างรอบตัวยังเหมือนเดิมทุกประการขาดเพียงแค่อย่างเดียว คือคนที่จะมานั่งเคียงข้างกันปล่อยให้ความทรงจำทำงานของมันไปในวันที่ฉันทำได้แค่เพียงถอนหายใจ

ภาพจำวันวานมันยังชัดเจนเหมือนเพิ่งผ่านไปเมื่อวานกลิ่นน้ำหอมที่เธอเคยใช้ยังวนเวียนอยู่ตรงนี้ไม่จางหายไปไหน

เพราะความรักมันไม่เคยบอกลาทิ้งให้ฉันต้องคอยตั้งคำถามกับกาลเวลาว่าทำไมคนหนึ่งคนถึงเปลี่ยนไปได้ง่ายดายทิ้งให้หัวใจดวงนี้ต้องเรียนรู้การอยู่คนเดียวท่ามกลางเมืองที่วุ่นวาย แต่กลับเงียบเหงาเกินทน

บางทีการยอมรับความจริงอาจจะยากเกินไปกับการที่ต้องเห็นเธอไปมีชีวิตใหม่ที่ดีกว่าฉันคงทำได้เพียงแค่ภาวนาให้ความเหงาในคืนนี้ ช่วยลบเลือนเธอไปเสียที

เพราะความรักมันไม่เคยบอกลาทิ้งให้ฉันต้องคอยตั้งคำถามกับกาลเวลาว่าทำไมคนหนึ่งคนถึงเปลี่ยนไปได้ง่ายดายทิ้งให้หัวใจดวงนี้ต้องเรียนรู้การอยู่คนเดียวท่ามกลางเมืองที่วุ่นวาย แต่กลับเงียบเหงาเกินทน

เงียบเหงาเกินทน...ยังคงรอคอย...ในคืนที่ดาวไม่ค่อยชัด...