ตะโกนให้ฟ้าฟัง

แสงไฟที่ปลายถนนเริ่มเลือนลางทิ้งรอยทางความเหงาไว้กลางใจกี่คืนวันที่ผ่านไปไม่เคยใกล้ในวันที่เธอเดินจากไปไม่หันมองภาพจำที่เคยมีรอยยิ้มจางๆกลายเป็นความอ้างว้างที่กัดกินเหลือเพียงแค่หยดน้ำตาที่ร่วงรินตอกย้ำให้ฉันได้ยินเสียงหัวใจ

พยายามจะลืมทุกอย่างที่เคยสัญญาแต่ภาพวันเวลามันคอยย้อนคืนมาหลอกหลอนจะให้ฉันทำอย่างไรในเมื่อใจมันไม่ยอมผ่อนแรงปรารถนาที่ซ่อนมันยังคงรุนแรง

อยากจะตะโกนให้ฟ้าได้ยินว่ารักเธอมากแค่ไหนแม้รู้ว่าเธอจากไปและคงไม่ย้อนคืนมาความเจ็บปวดนี้มันฝังลึกในใจทุกกาลเวลาไม่มีวันไหนที่ฉันลืมเลือนภาพเธอยังคงรอคอยแม้รู้ว่ามันไร้จุดหมายในโลกที่โหดร้ายที่มีเพียงฉันกับความทรงจำ

ถนนเส้นเดิมที่เคยเดินเคียงข้างกันวันนี้ฉันเดินเพียงลำพังกับความเงียบงันคำพูดที่เคยบอกว่ารักกันทุกวันกลับกลายเป็นเพียงฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงหรือต้องให้ตายจากกันไปใช่ไหมถึงจะหลุดพ้นจากความเสียใจนี้ได้สักทีความรักที่เคยฝากไว้ในวันนี้กลายเป็นเพียงแค่เศษธุลีที่ปลิวหาย

อยากจะตะโกนให้ฟ้าได้ยินว่ารักเธอมากแค่ไหนแม้รู้ว่าเธอจากไปและคงไม่ย้อนคืนมาความเจ็บปวดนี้มันฝังลึกในใจทุกกาลเวลาไม่มีวันไหนที่ฉันลืมเลือนภาพเธอยังคงรอคอยแม้รู้ว่ามันไร้จุดหมายในโลกที่โหดร้ายที่มีเพียงฉันกับความทรงจำ

หากย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอต้องเสียใจจะไม่ยอมให้ความรักของเราต้องจบลงแบบนี้แต่มันสายเกินไปแล้วใช่ไหมในเมื่อความเป็นจริงคือฉันต้องอยู่เพียงลำพัง

อยากจะตะโกนให้ฟ้าได้ยินว่ารักเธอมากแค่ไหนแม้รู้ว่าเธอจากไปและคงไม่ย้อนคืนมาความเจ็บปวดนี้มันฝังลึกในใจทุกกาลเวลาไม่มีวันไหนที่ฉันลืมเลือนภาพเธอยังคงรอคอยแม้รู้ว่ามันไร้จุดหมายในโลกที่โหดร้ายที่มีเพียงฉันกับความทรงจำ

เหลือเพียงแค่ความเงียบงันเหลือเพียงแค่ฉันคนเดิมที่ยังรักเธอไม่เคยเปลี่ยนไปไม่เคยลืมเธอเลย... สักวินาทีเดียว