Bakod ng Katotohanan

Usok sa kalsada, alikabok sa mataTingala sa langit, kahit puro gusali ang nakikitaMakinig ka, hindi lang ito basta salitaIto ang buhay na hinulma ng dusa at pag-asa

Gising bago sumikat ang araw sa eskinitaBitbit ang pangarap na pilit kong binubuo sa kantaDito sa lungsod, bawat hakbang ay may kaakibat na panganibAng sikmura ay kumakalam, sa hirap ay nakikipag-tampisaw sa tubigNakita ko ang bata, naglalako ng sampaguita sa gitna ng trapikHabang ang mga nakakotse, nakatingin lang sa malayo, walang imikAng hustisya ay parang bula, mahirap hawakan, madaling mawalaKaya kaming nasa ibaba, kailangan maging matalas ang alaala

Ito ang tibok ng kalsadang hindi natutulogSa bawat pagpatak ng pawis, katotohanan ang luluhodHindi kami susuko, kahit ang mundo ay baliktadSa gitna ng unos, kami ang magsisilbing lakadItaas ang kamao, huwag hayaang mabulagAng boses ng masa, sa hangin ay maglalayag

Tignan mo ang paligid, ang mga pader ay may mga mataBawat sulok ng barangay, may kwentong hindi naisulat sa pahinaAng pag-asa ay madalas na nakatali sa isang pirasong papelNa pambili ng bigas, pamatid-gutom sa loob ng isang kapelHindi na bago ang ganitong eksena sa ating lipunanAng mayaman lalong yumayaman, ang mahirap ay kinakalimutanPero wag kang magkamali, ang talino namin ay hindi mababawDahil sa bawat sugal sa buhay, kami ang laging nasasabaw

Hindi sapat ang pangarap kung walang gawaKailangang tumindig, kailangang magkaisaAng bukas ay hindi hinihintay, ito ay inaagawSa gitna ng kadiliman, kami ang magsisilbing ilaw

Ito ang tibok ng kalsadang hindi natutulogSa bawat pagpatak ng pawis, katotohanan ang luluhodHindi kami susuko, kahit ang mundo ay baliktadSa gitna ng unos, kami ang magsisilbing lakadItaas ang kamao, huwag hayaang mabulagAng boses ng masa, sa hangin ay maglalayag

Ramdam mo ba? Ang pintig ng lupaHindi pa tapos ang laban, malayo pa ang ating kalsadaTandaan mo, ang tunay na lakas ay nasa pagkakaisaHanggang sa muling pagtatagpo, sa ilalim ng mga talaIto ang ating kwento, hindi ito mawawala.