Aninong Hindi Masilayan

Sa ilalim ng liwanag ng buwang maputlaDala-dala ang pusong sa iyo ay nakatalagaBakit nga ba sa bawat pagpikit ng aking mataIkaw pa rin ang aninong sa akin ay sumasamaKay layo ng agwat ng lupa sa mga bituinGaya ng pag-ibig kong hindi mo kayang aminin.

Hinahaplos ng hangin ang tuyong mga dahonTila nagluluksa sa nakalipas na panahonAng mga pangakong binitiwan sa ilalim ng punoNgayo’y naglaho na, parang usok sa duloNaghintay sa tapat ng iyong munting bintanaNgunit ang sagot mo ay katahimikang dala.

O, kay sakit ng sumpang hindi mapapawiSa bawat pagpatak ng luhang humahapdiKung ang langit man ay sadyang madamot sa akinHahayaan na lang ang pusong sa iyo ay manalanginKahit sa panaginip, ika’y hindi na masilayanMananatili ang pag-ibig, sa iyo ay iaalay.

Tumingin sa malayo, sa dagat na walang hangganNaghahanap ng bakas ng ating nakaraanAng bawat alon ay nagsisilbing saksiSa damdaming kay tagal nang nagtatago sa pighatiHindi mo man mabatid ang bigat ng aking dusaAng pag-ibig ko’y mananatiling tapat at dakila.

Kung ang tadhana ay sadyang mapaglaroAt ang landas nating dalawa ay magkalayoHuwag mong limutin ang awit na itoNa binuo ng luha at pag-ibig na totooIsang kundiman para sa pusong sawing-paladNa sa iyong alaala ay hindi na mabubura.

O, kay sakit ng sumpang hindi mapapawiSa bawat pagpatak ng luhang humahapdiKung ang langit man ay sadyang madamot sa akinHahayaan na lang ang pusong sa iyo ay manalanginKahit sa panaginip, ika’y hindi na masilayanMananatili ang pag-ibig, sa iyo ay iaalay.

Lilipas ang gabi, darating ang umagaNgunit ang puso ko’y sa iyo pa rin nakadapaPaalam na sa ligayang hindi natikmanSa iyo pa rin ang aking walang hanggang paalam.