ฝุ่นละอองในความทรงจำ

ถนนสายเดิมที่ฉันเดินผ่านภาพวันวานยังคงตามหลอกหลอนเงาของเธอจางหายไปในตอนที่ฉันยังไม่ทันได้ร่ำลาฝนที่ตกพรำลงมากลางใจเปียกปอนไปถึงข้างในที่ว่างเปล่าไม่มีคำตอบให้ความปวดร้าวมีเพียงเรื่องราวที่จมหาย

หวังเพียงแค่ลมจะพัดพาไปให้ลืมเรื่องราวที่เคยทำร้ายแต่ยิ่งหนีไปเท่าไหร่ยิ่งเห็นภาพเธอชัดเจนในใจ

จะกอดความทรงจำนี้ไว้ให้ลึกสุดใจแม้รู้ว่ามันไม่มีวันเป็นไปได้เจ็บปวดเพียงใดที่ต้องยืนอยู่ตรงนี้ปล่อยให้เวลาหมุนไปอย่างไม่มีความหมายให้ความรักเรากลายเป็นเพียงแค่ฝุ่นละอองกระจายทิ้งให้ฉันจมลงไปในความเสียใจ

คำพูดที่เคยบอกว่ารักกันมันเป็นเพียงควันลอยไปในอากาศไม่มีความจริงที่เคยประกาศเหลือเพียงรอยแผลที่ยังคงอยู่ฉันยังคงรอคอยในความมืดมนหวังว่าสักคนจะเดินกลับมาแต่ทุกอย่างเป็นเพียงแค่มายาที่ฉันสร้างขึ้นมาหลอกตัวเอง

จะกอดความทรงจำนี้ไว้ให้ลึกสุดใจแม้รู้ว่ามันไม่มีวันเป็นไปได้เจ็บปวดเพียงใดที่ต้องยืนอยู่ตรงนี้ปล่อยให้เวลาหมุนไปอย่างไม่มีความหมายให้ความรักเรากลายเป็นเพียงแค่ฝุ่นละอองกระจายทิ้งให้ฉันจมลงไปในความเสียใจ

พยายามจะตัดใจในทุกๆ คืนฝืนยืนหยัดให้ไหวในวันที่ล้มลงแต่หัวใจยังคงซื่อตรงกับความหลังที่ทำลายทุกอย่าง

จะกอดความทรงจำนี้ไว้ให้ลึกสุดใจแม้รู้ว่ามันไม่มีวันเป็นไปได้เจ็บปวดเพียงใดที่ต้องยืนอยู่ตรงนี้ปล่อยให้เวลาหมุนไปอย่างไม่มีความหมายให้ความรักเรากลายเป็นเพียงแค่ฝุ่นละอองกระจายทิ้งให้ฉันจมลงไปในความเสียใจ

จมลงไปในความเสียใจทิ้งให้ฉันหายไปกับความเงียบงันไม่มีอีกแล้ว... วันของเรา