กำแพงที่ไร้ตัวตน

มองลงมาจากตึกสูง เห็นแสงไฟที่มันพร่ามัวในเมืองที่คนเดินชนกัน แต่ไม่มีใครมองตาใครเสียงของหัวใจมันยังตะโกนอยู่ข้างในนี่คือเรื่องราวของคนที่ยังไม่ยอมแพ้

รองเท้าเปื้อนฝุ่น เดินบนทางที่ไม่เคยโรยด้วยกลีบกุหลาบความฝันที่แบกไว้ มันหนักจนบางทีก็อยากจะถอดวางตื่นมาในเช้าที่เร่งรีบ แย่งชิงอากาศเพื่อจะหายใจทุกก้าวที่เดินไปข้างหน้า คือการพิสูจน์ว่าเรายังมีไฟไม่สนคำดูถูก ไม่สนว่าใครจะมองเรายังไงเพราะจุดหมายมันยังอีกไกล ต้องไปให้ถึงด้วยมือตัวเอง

กำแพงที่ขวางกั้น มันก็แค่ตัวเลขที่สมมติขึ้นมาความจริงที่เจ็บปวด มันสอนให้เราต้องแกร่งกว่าเดิม

ในเมืองใหญ่ที่ไร้เงา เรายังคงก้าวไปข้างหน้าท่ามกลางเสียงวุ่นวาย เราสร้างตำนานด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตาไม่มีวันหยุดพัก ไม่มีคำว่ายอมแพ้ในพจนานุกรมชีวิตคือเกมที่ต้องเล่นให้สุด จนกว่าจะถึงวันสุดท้าย

คนข้างหลังรอคอยความหวังที่ผมต้องคว้ามาให้ได้ไม่ใช่แค่คำสัญญา แต่คือการกระทำที่แสดงออกไปถนนสายนี้มันโหดร้าย ใครอ่อนแอก็ต้องแพ้ไปแต่ผมยังยืนหยัดเหมือนต้นไม้ที่หยั่งรากลึกในดินทรายแม้โลกจะหมุนเปลี่ยนไปเท่าไหร่ แต่ใจดวงนี้ยังคงเดิมไม่เคยลืมรากเหง้า ไม่เคยทิ้งตัวตนที่สร้างมา

ความมืดมิดในยามค่ำคืน ไม่ได้มีไว้ให้เรากลัวแต่มันมีไว้เพื่อให้เราเห็นแสงดาวที่สว่างไสวความเจ็บปวดคือบทเรียน ความพ่ายแพ้คือครูที่ดีลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แล้วตะโกนให้ก้องฟ้า

ในเมืองใหญ่ที่ไร้เงา เรายังคงก้าวไปข้างหน้าท่ามกลางเสียงวุ่นวาย เราสร้างตำนานด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตาไม่มีวันหยุดพัก ไม่มีคำว่ายอมแพ้ในพจนานุกรมชีวิตคือเกมที่ต้องเล่นให้สุด จนกว่าจะถึงวันสุดท้าย

ก้าวต่อไป... อย่าได้หันหลังกลับเพราะทางที่เราเลือกเดิน มันคือเส้นทางของตัวเราเองจากดินสู่ดาว จากความฝันสู่ความจริงจำชื่อนี้ไว้ให้ดี... นี่คือวิถีของเรา