เสียงหัวใจในคืนไร้ดาว

ในคืนที่ดาวจางหายไปเหลือเพียงแค่ฉันกับเงาที่ยาวกว่าเดิมท่ามกลางความเงียบที่คุยกับหัวใจ

มองออกไปนอกหน้าต่างบานเดิมเห็นผู้คนเดินผ่านไปเหมือนฉากหลังที่พร่ามัวกลิ่นไอของเมืองที่ยังคงอบอวลด้วยความเหงาฉันยังคงรอคอยข้อความที่ไม่เคยเด้งขึ้นมาเหมือนนาฬิกาที่หยุดหมุนไปพร้อมกับความรู้สึกที่ค้างคา

พยายามจะลืมเท่าไหร่ภาพเธอก็ยังชัดเจนในทุกจังหวะการหายใจเหมือนติดอยู่ในวงจรที่หาทางออกไม่เจอ

ก็เพราะว่ารักมันยังไม่ไปไหนยังคงวนเวียนอยู่ในส่วนลึกของใจที่ว่างเปล่าแม้รู้ว่าเธอไม่ได้มองมาที่ตรงนี้แต่ฉันยังคงเก็บทุกเสี้ยววินาทีที่มีเธออยู่ในความทรงจำที่ไม่เคยจาง

แสงไฟสลัวที่สะท้อนในแก้วใบเก่ารอยยิ้มของเธอที่ยังคงทำร้ายฉันได้เสมอเหมือนบทเพลงที่ฟังซ้ำๆ จนขึ้นใจยิ่งพยายามก้าวผ่านไปเท่าไหร่ยิ่งเหมือนตอกย้ำว่าฉันยังคงอยู่ที่เดิม

ก็เพราะว่ารักมันยังไม่ไปไหนยังคงวนเวียนอยู่ในส่วนลึกของใจที่ว่างเปล่าแม้รู้ว่าเธอไม่ได้มองมาที่ตรงนี้แต่ฉันยังคงเก็บทุกเสี้ยววินาทีที่มีเธออยู่ในความทรงจำที่ไม่เคยจาง

อาจเป็นเพียงความฝันที่ฉันสร้างขึ้นมาเองหรือเป็นความจริงที่ฉันไม่อยากยอมรับปล่อยให้ทุกความรู้สึกมันไหลไปตามทางของมันแม้ต้องเจ็บปวดแต่มันก็คือสิ่งที่ฉันเลือกจะเก็บไว้

ก็เพราะว่ารักมันยังไม่ไปไหนยังคงวนเวียนอยู่ในส่วนลึกของใจที่ว่างเปล่าแม้รู้ว่าเธอไม่ได้มองมาที่ตรงนี้แต่ฉันยังคงเก็บทุกเสี้ยววินาทีที่มีเธออยู่ในความทรงจำที่ไม่เคยจาง

ในคืนที่เงียบงัน...ฉันยังคงรอ...แม้จะไม่มีวันได้พบกันอีกแค่เพียงได้คิดถึง... ก็ยังดีเท่าไหร่แล้ว