เสียงพิณจากแดนไกล

จากบ้านนามาไกลใจยังห่วงเหลียวมองดวงตะวันลับขอบฟ้าทิ้งรอยไถทิ้งคันนาที่เคยพามาเผชิญชะตาในเมืองหลวงแบกความฝันใส่กระเป๋าใบเก่าๆหวังเพียงเฝ้าส่งเงินกลับไปให้แม่เหนื่อยแค่ไหนก็ต้องทนแม้ใจท้อแท้กล้ำกลืนฝืนแก้ปัญหาลำพัง

โอ้ชีวิตคนไกลบ้านมันช่างเหงายามค่ำคืนดาวเลือนลับหายอยากจะกลับไปนอนกอดรวงข้าวที่ปลายนาสูดกลิ่นดินกลิ่นหญ้าให้ชื่นใจเมืองใหญ่ศิวิไลซ์แต่ไร้ความหมายถ้าไม่มีใครให้คิดถึงในยามไกลเสียงพิณแว่วมาเตือนใจให้กลับไปถิ่นที่เคยอาศัย...ที่หัวใจถวิลหา

จะอีกนานไหมหนอที่รอคอยวันที่จะได้ปล่อยความทุกข์ทิ้งชีวิตที่ต้องวิ่งตามความเป็นจริงมันยากยิ่งกว่าการปลูกข้าวให้งอกงาม

โอ้ชีวิตคนไกลบ้านมันช่างเหงายามค่ำคืนดาวเลือนลับหายอยากจะกลับไปนอนกอดรวงข้าวที่ปลายนาสูดกลิ่นดินกลิ่นหญ้าให้ชื่นใจเมืองใหญ่ศิวิไลซ์แต่ไร้ความหมายถ้าไม่มีใครให้คิดถึงในยามไกลเสียงพิณแว่วมาเตือนใจให้กลับไปถิ่นที่เคยอาศัย...ที่หัวใจถวิลหา

เก็บกระเป๋าใบเก่าเตรียมตัวกลับไปซับน้ำตาที่ไหลรินจะกลับไปนอนหนุนหมอนบนผืนดินสิ้นสุดการพลัดพราก...สักที