รอยไถที่หายไป

ลมโชยเอื่อยพัดผ่านทุ่งรวงทองกลิ่นดินกลิ่นฟางยังคงฝังใจไม่จางหายจากบ้านนามาไกลแสนไกลหวังเพียงวันคืนที่สดใสจะย้อนคืนมา

ทิ้งคันนาทิ้งรอยไถที่เคยจับหอบความหวังนับสิบปีมาสู้ชีวิตในเมืองหลวงที่วุ่นวายและมืดมิดมองหาดาวสักดวงที่เคยเห็นในคืนวันค่าแรงรายวันแลกหยาดเหงื่อที่รินไหลน้ำตาตกในเมื่อคิดถึงบ้านที่จากมาแม่คงเฝ้ารออยู่ที่ใต้ชานเรือนหลังคาลูกคนนี้ยังไม่มีปัญญาเอาเงินไปฝากแม่เลย

ความฝันที่วาดไว้ช่างเลือนลางเหมือนเมฆจางที่ถูกลมพัดพาไปอดทนสู้แม้ใจจะอ่อนล้าเพียงใดยังคงเก็บเอาไว้ในส่วนลึกของดวงใจ

กลับไม่ได้ไปไม่ถึงฝั่งฝันที่เคยวาดไว้แบกภาระหนักอึ้งในใจให้ใครได้รู้ความจนมันบีบคั้นให้คนไกลบ้านต้องอดสูอยากจะกลับไปนอนดูดาวบนผืนนาบ้านเราเสียงขลุ่ยแว่วมาตามลมเหมือนดั่งคำบอกเล่าว่าลูกเอ๋ยอย่าเพิ่งท้อแท้กับความเหงาสักวันหนึ่งเราจะกลับไปกอดดินถิ่นเดิม

แสงไฟเมืองกรุงไม่เคยให้ความอบอุ่นเหมือนแสงตะวันยามเช้าที่ส่องลงบนยอดหญ้าผู้คนมากมายแต่กลับรู้สึกอ้างว้างหนักหนาต่างคนต่างคว้าไขว่สิ่งของที่ไม่มีจริงเก็บเงินก้อนสุดท้ายส่งไปให้คนทางบ้านฝากความรักผ่านจดหมายที่เขียนด้วยความอดทนหวังว่าสักวันฟ้าจะเปิดทางให้คนจนได้กลับไปเป็นคนดีที่บ้านเกิดเมืองนอน

กลับไม่ได้ไปไม่ถึงฝั่งฝันที่เคยวาดไว้แบกภาระหนักอึ้งในใจให้ใครได้รู้ความจนมันบีบคั้นให้คนไกลบ้านต้องอดสูอยากจะกลับไปนอนดูดาวบนผืนนาบ้านเราเสียงขลุ่ยแว่วมาตามลมเหมือนดั่งคำบอกเล่าว่าลูกเอ๋ยอย่าเพิ่งท้อแท้กับความเหงาสักวันหนึ่งเราจะกลับไปกอดดินถิ่นเดิม

ทุ่งรวงทองยังรอคอยการกลับมารอยเท้าที่เคยย่ำบนคันนาจะยังคงอยู่แม้จะไกลแสนไกลแต่ใจยังคงเฝ้าดูรอวันคืนถิ่นที่รัก... กลับไปพักใจที่บ้านนารอวันคืนถิ่นที่รัก... กลับไปพักใจที่บ้านเรา