Bakás ng Pait

Nakaupo sa tapat ng bintanang lumaPinagmamasdan ang ulan sa kalsadaInaalala ang mga sandaling kay sayaNoong ikaw ay akin pa, sintaAng bawat patak ay tila himig ng kahaponNa pilit kong ibinabaon sa bawat panahon

Ngunit bakit ba hanggang ngayonAng puso ko’y sa iyo pa rin lilingon?Kahit alam kong hindi na tayo ang magkasamaSa dulo ng ating mga tadhana

Sana’y muling marinig ang iyong tinigSa gitna ng gabing puno ng ligaligAng pangakong binitawan sa ilalim ng buwanAy baon ko pa rin sa aking isipanMahal kita, kahit hanggang tingin na langSa mundong ito na puno ng kulang

Binabasa ang mga sulat na kupas naMga alaala mong kay hirap iluhaAng bawat pahina ay may bakas ng paitNgunit sa puso ko’y ikaw pa rin ang nakaukitHindi ko matakasan ang anino ng nakaraanKahit pilitin kong ika’y kalimutan

Sana’y muling marinig ang iyong tinigSa gitna ng gabing puno ng ligaligAng pangakong binitawan sa ilalim ng buwanAy baon ko pa rin sa aking isipanMahal kita, kahit hanggang tingin na langSa mundong ito na puno ng kulang

Hindi sapat ang pagsuko sa tadhanaKung ang puso ay hindi pa rin handang lumayaKahit na ang landas natin ay magkahiwalaySa panaginip ko, ika’y aking kaulayaw

Sana’y muling marinig ang iyong tinigSa gitna ng gabing puno ng ligaligAng pangakong binitawan sa ilalim ng buwanAy baon ko pa rin sa aking isipanMahal kita, kahit hanggang tingin na langSa mundong ito na puno ng kulang

Hanggang sa muling pagkikitaSa kabilang buhay, ikaw pa rin sintaPaalam na...Paalam na...