Anino sa Plasa

Sa pagitan ng mga anino at liwanagAng hangin ay tila bumubulong ng nakaraanDahan-dahang gumagalaw ang orasSa ilalim ng buwang saksi sa ating usapan

Nasaan na ang mga pangakong binitiwan?Nakalutang sa usok, unti-unting naglalahoSa bawat kumpas ng pusong naliligawHinahanap ang landas na dati’y siguradoAng gabi ay may dalang pait at tamisSa bawat paghinga, may kislap ng pagsisisiTila isang sayaw na hindi matapos-taposSa gitna ng entabladong puno ng pighati

Naaalala ko pa ang bango ng sampaguitaSa plasa kung saan tayo unang nagtagpoAng mga mata mo’y tila mga bituinNa nagbibigay ng liwanag sa madilim kong mundoNgunit ang panahon ay mapaglaroDinala tayo sa magkabilang pampangNgayon, ang natitira na lamang ay alaalaNa pilit kong kinakapa sa dilim ng kawalan

Umuulan sa labas, ang patak ay himigSumasabay sa pintig ng aking dibdibBawat patak ay isang katanunganBakit kailangang magwakas ang ating pag-ibig?Ang mga kalsadang dati’y ating nilalakaranNgayon ay saksi sa aking pag-iisaAng bawat sulok ay may baong kwentoNg mga halakhak na ngayo’y naging luha

Hindi ko na kailangang magpaliwanagAng katahimikan ang siyang magsasalaysayNa kahit lumipas ang maraming taonAng pangalan mo’y nakaukit sa aking buhaySana’y sa susunod na pagkakataonHindi na tayo magkakalayo paHahayaan na lamang ang tadhanaNa magdala sa atin sa ating tahanan

Nasaan na ang mga pangakong binitiwan?Nakalutang sa usok, unti-unting naglalahoSa bawat kumpas ng pusong naliligawHinahanap ang landas na dati’y siguradoAng gabi ay may dalang pait at tamisSa bawat paghinga, may kislap ng pagsisisiTila isang sayaw na hindi matapos-taposSa gitna ng entabladong puno ng pighati

Dahan-dahang naglalaho ang gabiKasabay ng paghina ng aking tinigSa pagpikit ng aking mga mataIkaw pa rin ang siyang nakikitaHanggang sa muling pagtatagpoSa panaginip o sa kabilang buhayPaalam, aking sintaMananatili kang bahagi ng aking alaalaAng gabi ay tahimik na...Tila sumasang-ayon sa aking paglisan...