เงาที่จางหาย

มองผ่านกระจกที่เปื้อนฝุ่นควันเมืองที่หมุนไปโดยไม่เคยถามกันกี่คนที่เดินสวนทางบนถนนสายเดิมต่างคนต่างเก็บเรื่องราวที่ซ่อนไว้ข้างในฉันเองก็เป็นแค่เงาที่จางหายไปท่ามกลางผู้คนมากมายแต่กลับอ้างว้างเหลือเกิน

ความทรงจำที่ยังวนเวียนเตือนให้ฉันนึกถึงไออุ่นจากมือที่เคยสัมผัสในคืนนั้นมันยังคงชัดเจน แม้เวลาจะผ่านไปแสนนาน

อยากย้อนคืนวันให้มันหมุนกลับไปที่เดิมไปอยู่ในวันที่เรายังไม่รู้จักคำว่าลาหัวใจดวงนี้ยังรอ แค่เพียงเธอหันกลับมาแม้รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ในความเป็นจริงแต่ความรักยังฝังใจ ไม่เคยเลือนหายไปไหนเลย

จิบกาแฟที่เย็นชืดในวันหยุดที่แสนเงียบงันมองท้องฟ้าที่เปลี่ยนสีจากส้มเป็นครามไม่มีคำตอบให้ความเหงาที่เกาะกินใจบทเพลงเก่าๆ ที่เปิดทิ้งไว้ในห้องนอนยังคงย้ำเตือนถึงเรื่องราวของเราสองคนที่จบลงไปโดยไม่มีคำลาที่ชัดเจน

หากความฝันคือที่เดียวที่ฉันจะได้พบเธอฉันขอหลับตาลงเพื่อไปยืนอยู่ตรงนั้นตรงที่เรายังหัวเราะด้วยกันตรงที่โลกทั้งใบยังหยุดหมุนอยู่ที่เรา

อยากย้อนคืนวันให้มันหมุนกลับไปที่เดิมไปอยู่ในวันที่เรายังไม่รู้จักคำว่าลาหัวใจดวงนี้ยังรอ แค่เพียงเธอหันกลับมาแม้รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ในความเป็นจริงแต่ความรักยังฝังใจ ไม่เคยเลือนหายไปไหนเลย

ไม่เคยเลือนหายไปยังคงรอเธออยู่ที่เดิมในความทรงจำที่ไม่มีวันจางเพียงแค่เธอ...