Gönül Ateşi

Gecenin koynunda kayboldum ben Rüzgar fısıldar eski yarim

Betondan binalar ezer göğsümü Sokak lambaları yakar içimi Ellerim cebimde yürürüm boşluğa Sensiz bu şehir bir yabancı yurdu

Hatırladıkça yanar kor gibi canım Gözlerin gözlerimde, sesin kulaklarımda Dön gel desem boşuna mı bu dua

Yüreğimde fırtına, sensiz savrulurum Geceler uzar, yıldızlar söner gider Bir zamanlar bizdik, şimdi kül oldum ben Özleminle yanar, bu gönül ateşi

Çocukluk yolları tozlu patikalarda Annenin ninnisi, babanın sözünde Şimdi asfaltlarda ezilir hayaller Köklerimde saklı o eski bahçeler

Gurbet acısı sızlar damarlarıma Yalnızlık büyür, sarar dört yanımı Bir ses bir nefes, yeterdi bana

Yüreğimde fırtına, sensiz savrulurum Geceler uzar, yıldızlar söner gider Bir zamanlar bizdik, şimdi kül oldum ben Özleminle yanar, bu gönül ateşi

Belki bir rüya, belki bir yalan Toprak kokusu getirir rüzgarı Ama bu beton mezar, boğar umudumu Dönüş yok mu artık, o eski yola

Yağmurlar yağar, ıslanır yanaklarım Gölgeler dans eder boş odamda Her köşe başı senin izlerinle dolu Kayboldum ben, bulamıyorum yolumu

İçimde bir yara, kapanmaz asla Sesin yankılanır, diner mi bu hasret Gelme desen de, beklerim kapıda

Yüreğimde fırtına, sensiz savrulurum Geceler uzar, yıldızlar söner gider Bir zamanlar bizdik, şimdi kül oldum ben Özleminle yanar, bu gönül ateşi

Yüreğimde fırtına, sensiz savrulurum Geceler uzar, yıldızlar söner gider

Yanar gider... gönül ateşi Sensiz... savrulurum...