Bakás ng Nakaraan

Nakatingin sa kawalan, sa bintanang malaboInaalala ang mga sandaling tayo ay totooAng kape sa mesa ay unti-unting lumalamigKasabay ng mga pangakong sa hangin ay narinigBakit nga ba ang puso ay mapaglaro sa alaala?Kahit alam kong wala ka na, ikaw pa rin ang nakikita.

Pinipilit kong limutin ang bawat haplos at ngitiNgunit bakit ang damdamin ay ayaw magpaawat sa pighati?

Sana ay dinggin ng langit ang aking bulongNa kahit sandali lang, tayo ay muling magkatugonKahit sa panaginip, hayaan mong ika’y mayakapBago tuluyang maglaho ang ating mga pangarapPag-ibig na tapat, bakit kailangang magwakas?Sa bawat pagpatak ng luha, ikaw pa rin ang bakas.

Naglalakad sa kalsadang dati nating tinatahakNgayon ay mag-isa, bitbit ang pusong wasakAng mga kantang dati ay tayo ang nagpapatugtogNgayon ay tila sumpa na sa puso ko’y kumakalabogHindi ko akalaing ang init ng iyong mga kamayAy mapapalitan ng lamig sa gitna ng lumbay.

Sana ay dinggin ng langit ang aking bulongNa kahit sandali lang, tayo ay muling magkatugonKahit sa panaginip, hayaan mong ika’y mayakapBago tuluyang maglaho ang ating mga pangarapPag-ibig na tapat, bakit kailangang magwakas?Sa bawat pagpatak ng luha, ikaw pa rin ang bakas.

Hindi sapat ang salita para ika’y ibalikHindi sapat ang pagsamo para ako’y iyong marinigPero heto pa rin, naghihintay sa walaSa ilalim ng buwan, ikaw pa rin ang sinisinta.

Sana ay dinggin ng langit ang aking bulongNa kahit sandali lang, tayo ay muling magkatugonKahit sa panaginip, hayaan mong ika’y mayakapBago tuluyang maglaho ang ating mga pangarapPag-ibig na tapat, bakit kailangang magwakas?Sa bawat pagpatak ng luha, ikaw pa rin ang bakas.

Ikaw pa rin ang bakas...Sa bawat paghinga, ikaw pa rin...Sana ay muli tayong magtagpo.Sa kabilang buhay, o sa panaginip man lang.Paalam na.