รอยเท้าบนทางฝุ่น

มองขึ้นไปบนฟ้าที่มันมืดมิดมีแค่แสงไฟจากตึกที่ขีดเขียนชีวิตที่เดินวนในเขาวงกตที่นี่ไม่มีใครรอให้เราไปถึงฝั่งฝัน

รองเท้าเปื้อนฝุ่นเดินย่ำไปบนทางเดิมเหงื่อหยดลงดินแลกกับเศษเงินที่ขาดเกินเสียงรถราวิ่งผ่านเหมือนนาฬิกาที่เร่งเร้าเรามันแค่มดงานในเมืองที่เฝ้าแต่เผาไฟฝันที่เคยวาดไว้มันเริ่มจะเลือนลางในวันที่ความหวังถูกกลืนกินด้วยความว่างเปล่าปากกัดตีนถีบเพื่อให้ได้มาซึ่งวันพรุ่งนี้แต่ยิ่งวิ่งเท่าไหร่ ดูเหมือนมันยิ่งไกลออกไปทุกที

อย่าถามว่าเหนื่อยไหม เพราะคำตอบมันอยู่ในแววตาความเจ็บปวดคือครูที่สอนให้เราต้องกล้าในโลกที่โหดร้ายเราต้องลุกขึ้นมาท้าทาย

นี่คือเสียงจากมุมมืดที่ตะโกนออกไปแม้ไม่มีใครได้ยินแต่ใจยังคงไฟแรงเราจะไม่ยอมก้มหัวให้โชคชะตาที่แกล้งจากดินสู่ดาว ถึงตัวจะร่วงแต่ใจยังคงแกร่งให้มันรู้ไปว่าคนอย่างเรามันไม่เคยยอมแพ้

ถนนเส้นนี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบดอกไม้มีแต่ขวากหนามที่คอยทิ่มแทงให้เราต้องเจ็บความกดดันที่ถาโถมเหมือนคลื่นที่ซัดเข้ามาแต่กระดูกสันหลังของเรามันยังคงแข็งแรงคำสบประมาทที่เคยได้รับ มันกลายเป็นเชื้อเพลิงจุดไฟในใจให้ลุกโชนขึ้นมาใหม่เราไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นแค่ตัวประกอบในเรื่องของใครแต่เราคือเจ้าของบทละครที่เขียนขึ้นด้วยมือเราเอง

ล้มแล้วลุก คลุกคลานไปตามทางแม้ความหวังจะริบหรี่แต่ใจไม่เคยจางปลดปล่อยความอัดอั้นผ่านท่วงทำนองที่ก้องกังวานเพราะชีวิตนี้ไม่มีใครกำหนดได้ นอกจากตัวเราเอง

นี่คือเสียงจากมุมมืดที่ตะโกนออกไปแม้ไม่มีใครได้ยินแต่ใจยังคงไฟแรงเราจะไม่ยอมก้มหัวให้โชคชะตาที่แกล้งจากดินสู่ดาว ถึงตัวจะร่วงแต่ใจยังคงแกร่งให้มันรู้ไปว่าคนอย่างเรามันไม่เคยยอมแพ้

ยังคงเดินต่อไป ไม่หันหลังกลับความฝันยังรออยู่ข้างหน้าไม่มีอะไรจะมาหยุดเราได้แค่ก้าวต่อไป... แค่ก้าวต่อไป...ในเมืองที่ไม่มีวันหลับใหล.