ธุลีในจักรวาล

สายลมรำเพยพัดพาความเหงาจางหายไปในเงาของกาลเวลาเฝ้ามองดวงดาราที่พร่างพรายท่ามกลางความเงียบงันที่ล้อมรอบกาย

ในค่ำคืนที่แสงไฟริบหรี่ใจดวงนี้ยังคงเฝ้าคอยหากลิ่นหอมจางจากดอกไม้ที่โรยราเหมือนความทรงจำที่ยังติดตรึงในใจท่วงทำนองที่ล่องลอยไม่หยุดยั้งดั่งสายน้ำที่ไหลเรื่อยไปไม่หวนคืนความเหงาที่ซ่อนเร้นในความลึกซึ้งกลายเป็นบทเพลงที่ไม่มีวันจบสิ้น

บางครั้งใจก็ล่องลอยไปไกลเกินกว่าที่สายตาจะมองเห็นท่ามกลางความสับสนของโลกใบนี้ยังมีมุมหนึ่งที่สงบและเป็นใจความเงียบที่พูดแทนทุกถ้อยคำความหมายที่ซ่อนอยู่ในความว่างเปล่าเราต่างเป็นเพียงธุลีในจักรวาลที่หมุนวนไปตามวิถีของตัวเอง

ในค่ำคืนที่แสงไฟริบหรี่ใจดวงนี้ยังคงเฝ้าคอยหากลิ่นหอมจางจากดอกไม้ที่โรยราเหมือนความทรงจำที่ยังติดตรึงในใจท่วงทำนองที่ล่องลอยไม่หยุดยั้งดั่งสายน้ำที่ไหลเรื่อยไปไม่หวนคืนความเหงาที่ซ่อนเร้นในความลึกซึ้งกลายเป็นบทเพลงที่ไม่มีวันจบสิ้น

คืนนี้ยังคงยาวนานทิ้งความทรงจำไว้เบื้องหลังเพียงแค่ปล่อยให้ใจได้พักผ่อนในห้วงคำนึงที่แสนไกลหลับใหลไปพร้อมกับแสงดาวที่ค่อยๆ เลือนหายไปในยามรุ่งสางเหลือเพียงความว่างเปล่าที่งดงามจางหายไป... จางหายไป... ในลมหายใจสุดท้าย