รอยไถที่ปลายนา

ตะวันรอนอ่อนแสงที่ปลายนาฝากลมพาความเหงามาสู่ใจคนจากบ้านจากถิ่นมาแสนไกลทิ้งรอยไถไว้หลังบ้านที่จากมาเงินตราแลกด้วยหยาดเหงื่อที่รินไหลสู้ทนไปเพื่อครอบครัวที่ตั้งตางานหนักหนาเพียงใดไม่นำพาขอเพียงวันกลับมาเห็นรอยยิ้มคนรอ

ในเมืองหลวงวุ่นวายดั่งสายน้ำผู้คนทำตามฝันที่ไป่ถ่อรถราวิ่งขวักไขว่ใจก็ท้อหันไปมองกอหญ้าที่ข้างทางคิดถึงแกงป่าฝีมือแม่ที่เคยทำคิดถึงคำสัญญาที่เคยสร้างว่าปีนี้เก็บเกี่ยวจะกลับวางภาระที่แบกบ้างให้เบาลง

โอ้ชีวิตคนไกลบ้านแสนลำเค็ญน้ำตาเป็นเพื่อนยามค่ำคืนที่ลมส่งหวังเพียงฟ้าเมตตาให้สมประสงค์ให้ได้คืนสู่ดงที่จากมาจะกอดแม่ให้หายคิดถึงวันวานจะกราบกรานดินที่เคยให้ข้าวปลาหมดหนี้สินเมื่อไหร่จะกลับคืนนากลับไปหาความสุขที่แท้จริง

ความหวังยังคงมีในใจดวงนี้แม้จะเหนื่อยเต็มทีแต่ก็ไม่ทิ้งเสียงแคนแว่วมาเตือนให้หยุดนิ่งย้ำถึงสิ่งที่หัวใจเฝ้าคอยวัน

อีกไม่นานดอกหญ้าคงเปลี่ยนสีฤดูกาลที่มีคงผันผันเก็บเงินก้อนสุดท้ายไว้ข้างกันฝากความฝันใส่รถทัวร์กลับบ้านเราทางที่เดินอาจยาวไกลกว่าที่คิดแต่ชีวิตมีจุดหมายไม่เคยเหงาลมพัดผ่านพัดพาเรื่องราวเก่าทิ้งความเศร้าไว้เบื้องหลังทางเดินไกล

โอ้ชีวิตคนไกลบ้านแสนลำเค็ญน้ำตาเป็นเพื่อนยามค่ำคืนที่ลมส่งหวังเพียงฟ้าเมตตาให้สมประสงค์ให้ได้คืนสู่ดงที่จากมาจะกอดแม่ให้หายคิดถึงวันวานจะกราบกรานดินที่เคยให้ข้าวปลาหมดหนี้สินเมื่อไหร่จะกลับคืนนากลับไปหาความสุขที่แท้จริง

แดดร้อนเปรี้ยงเพียงใดไม่เคยหวั่นเพราะใจนั้นมีจุดหมายที่สดใสหอมกลิ่นดินกลิ่นฟางที่แสนไกลรอวันใจได้คืนถิ่นที่เคยนอน

ตะวันลับฟ้าไปอีกหนึ่งวันพรุ่งนี้คงเป็นวันของเราแน่นอนจะกลับไปกอดแม่ให้หายสั่นคลอนกลับไปนอนใต้เงาไม้ที่บ้านเรา