รอยจำที่ไม่มีวันจาง

ท่ามกลางแสงไฟที่พร่ามัวในคืนที่เงียบเหงาเกินกว่าจะเข้าใจมีเพียงแค่ฉันกับเงาของเธอที่คอยหลอกหลอน

ถนนเส้นเดิมที่เคยเดินด้วยกันวันนี้กลับดูไกลออกไปทุกทีกลิ่นน้ำหอมที่เธอเคยใช้ยังคงติดอยู่ที่นี่เหมือนความทรงจำที่ไม่มีวันจางไปไหนมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นเมืองที่ยังคงหมุนไปแต่ใจของฉันกลับหยุดนิ่งอยู่ที่วันนั้นวันที่เรายังกุมมือกันแน่นไม่ยอมปล่อย

ยิ่งดึกยิ่งคิดถึง ยิ่งลึกยิ่งเจ็บคำพูดที่เคยบอกว่ารักกันนักหนาตอนนี้มันหายไปไหน หรือว่าเป็นแค่ฝันไป

ก็เพราะว่ารักมันยังคงอยู่ตรงนี้ในใจที่พังทลายลงทุกวันหวังเพียงสักนาทีที่เธอจะหันกลับมาแม้รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้แต่หัวใจยังคงรอคอยแค่เธอคนเดียวไม่ว่านานเท่าไหร่ ก็ยังคงเป็นเธอ

เสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆ ในห้องแคบๆมันตอกย้ำให้ฉันต้องจมอยู่กับความหลังภาพรอยยิ้มของเธอที่เคยทำให้โลกสดใสกลายเป็นความมืดมิดที่ฉันต้องเผชิญคนเดียวไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆ ให้มากมายแค่ความรู้สึกที่มันพรั่งพรูออกมาจากข้างในที่ยังคงเรียกหาเธออยู่ทุกค่ำคืน

ก็เพราะว่ารักมันยังคงอยู่ตรงนี้ในใจที่พังทลายลงทุกวันหวังเพียงสักนาทีที่เธอจะหันกลับมาแม้รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้แต่หัวใจยังคงรอคอยแค่เธอคนเดียวไม่ว่านานเท่าไหร่ ก็ยังคงเป็นเธอ

หากย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอเดินจากไปไกลขนาดนี้แม้ความจริงจะเป็นอย่างไรแต่ในความฝันฉันยังคงมีเธอเสมอได้โปรดเถอะนะ... กลับมาหาฉันอีกครั้ง

ก็เพราะว่ารักมันยังคงอยู่ตรงนี้ในใจที่พังทลายลงทุกวันหวังเพียงสักนาทีที่เธอจะหันกลับมาแม้รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้แต่หัวใจยังคงรอคอยแค่เธอคนเดียวไม่ว่านานเท่าไหร่ ก็ยังคงเป็นเธอ

ท่ามกลางความเงียบงันฉันยังคงรักเธอไม่เคยเปลี่ยนไปเลย...