รวงข้าวที่จากมา

แดดส่องลงมาบนหลังคาที่มุงจากเหงื่อหยดลงพื้นดินที่แห้งผากเหมือนใจฉันทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนมาไกลแสนไกลแบกความหวังใส่กระเป๋าใบเก่ามาสู้ทนในเมืองใหญ่ที่มองไปทางไหนก็มีแต่ตึกสูงคนเดินสวนกันไปมาแต่ไม่เคยสบตาใคร

คิดถึงรวงข้าวสีทองที่เคยเกี่ยวด้วยกันคิดถึงกลิ่นดินกลิ่นโคลนยามฝนพรำที่ปลายนาที่ตรงนั้นยังมีใครรออยู่ไหมหนอหรือลืมคนไกลที่จากมาหาเงินประทังชีวิตเหนื่อยแค่ไหนก็ต้องฝืนยิ้มสู้ไปหวังเพียงวันหนึ่งจะได้กลับไปกอดแม่ที่ชายคาเดิม

เงินเดือนที่ได้มาพอแค่ค่าเช่าห้องแคบๆส่งไปให้ที่บ้านบ้างตามแรงที่มีบางวันท้อจนอยากจะร้องไห้ให้มันจบๆแต่พอนึกถึงหน้าพ่อแม่ก็ต้องกัดฟันเดินต่อชีวิตคนสู้ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้ไม่ได้มีโชคชะตาเข้าข้างเหมือนใครเขา

เส้นทางที่เลือกเดินมันช่างยาวไกลและอ้างว้างดาวบนฟ้าในเมืองนี้ไม่เคยสว่างเหมือนบ้านเราอยากหยุดเวลาเอาไว้แค่ตอนที่เรายังมีความสุขไม่ต้องมานั่งแบกความทุกข์ไว้เต็มบ่าแบบนี้

คิดถึงรวงข้าวสีทองที่เคยเกี่ยวด้วยกันคิดถึงกลิ่นดินกลิ่นโคลนยามฝนพรำที่ปลายนาที่ตรงนั้นยังมีใครรออยู่ไหมหนอหรือลืมคนไกลที่จากมาหาเงินประทังชีวิตเหนื่อยแค่ไหนก็ต้องฝืนยิ้มสู้ไปหวังเพียงวันหนึ่งจะได้กลับไปกอดแม่ที่ชายคาเดิม

แสงไฟในเมืองค่อยๆ หรี่ลงใจดวงนี้ยังคงมุ่งหน้ากลับไปสู่บ้านนาไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรฉันจะยังคงสู้... เพื่อรอวันกลับไปหาเธอ