หยาดเหงื่อบนคันนา

แดดแผดเผาลงบนหลังที่กร้านแดดเหงื่อหยดแปดเปื้อนดินที่เคยฝันเราแบกโลกทั้งใบไว้ด้วยมืออันสั่นหวังเพียงวันคืนนั้นจะเปลี่ยนไปรอยเท้าที่ย่ำบนคันนาที่แห้งผากความลำบากมันฝังรากลึกในใจกี่นโยบายที่พ่นออกมาจากปากใครแต่คนจนยังหายใจด้วยความอดทน

มองดูฟ้าที่มืดมิดไร้แสงดาวความเหน็บหนาวเกาะกินใจคนรอเมื่อไหร่หนอที่ความยุติธรรมจะพอให้คนตัวเล็กตัวน้อยได้ลืมตา

ฝากเพลงนี้ไปกับลมที่พัดผ่านถึงตำนานของคนสู้ที่ถูกลืมหยาดเหงื่อที่รินไหลไม่เคยปลื้มกับชีวิตที่ยืมเงินตรามาประทังเราไม่ได้ขออะไรที่เกินตัวแค่ความเท่าเทียมที่มัวหมองในความหวังให้คนข้างล่างได้ยืนหยัดอย่างมีพลังก่อนที่ฝันจะพังทลายลงกลางใจ

เสียงคนจนยังตะโกนอยู่ข้างหลังในความเงียบที่ถูกสั่งให้ปิดปากแต่ความจริงมันกัดกินยิ่งกว่าความลำบากถึงเวลาลุกขึ้นจากความมืดมน

ฝากเพลงนี้ไปกับลมที่พัดผ่านถึงตำนานของคนสู้ที่ถูกลืมหยาดเหงื่อที่รินไหลไม่เคยปลื้มกับชีวิตที่ยืมเงินตรามาประทังเราไม่ได้ขออะไรที่เกินตัวแค่ความเท่าเทียมที่มัวหมองในความหวังให้คนข้างล่างได้ยืนหยัดอย่างมีพลังก่อนที่ฝันจะพังทลายลงกลางใจ

ให้ความจริงเบ่งบานในผืนดินให้รอยยิ้มกลับคืนสู่ลมหายใจเราจะสู้ต่อไปจนกว่าวันใหม่จะมาเราจะสู้ไปจนกว่าวันใหม่จะมา