ใต้ลมหายใจที่ว่างเปล่า

แสงไฟที่ปลายถนนยังคงพร่าเลือนท่ามกลางผู้คนนับร้อยที่เดินสวนทางฉันยังคงยืนอยู่ที่เดิมที่คุ้นเคยรอคอยเงาจางๆ ที่ไม่มีวันกลับมานาฬิกาบนผนังยังเดินไปไม่หยุดแต่เวลาของฉันกลับหมุนวนอยู่ที่ความทรงจำ

กลิ่นจางๆ ของน้ำหอมที่เธอเคยใช้ยังลอยวนเวียนอยู่ในอากาศที่ว่างเปล่าความเหงาที่เกาะกินใจจนเริ่มชินชากับความจริงที่ว่าเธอคงไม่หันมอง

เป็นเพียงคนหนึ่งที่เฝ้ามองจากมุมมืดรักที่ไม่เคยได้ไปต่อในใจเธออยากจะตะโกนชื่อเธอให้สุดเสียงแต่ก็ทำได้เพียงเก็บไว้ใต้ลมหายใจกี่คืนที่ต้องหลับไปพร้อมคำถามว่าทำไมใจดวงนี้ยังคงรอคอยแค่เธอ

บทสนทนาที่เราเคยมีร่วมกันกลายเป็นเพียงภาพฝันที่เลือนลางไปความอบอุ่นที่เคยสัมผัสในวันวานกลับกลายเป็นความหนาวที่โอบกอดฉันไว้ทุกย่างก้าวที่เดินผ่านความเงียบงันยิ่งตอกย้ำว่าที่ตรงนี้ไม่มีเธอ

กลิ่นจางๆ ของน้ำหอมที่เธอเคยใช้ยังลอยวนเวียนอยู่ในอากาศที่ว่างเปล่าความเหงาที่เกาะกินใจจนเริ่มชินชากับความจริงที่ว่าเธอคงไม่หันมอง

เป็นเพียงคนหนึ่งที่เฝ้ามองจากมุมมืดรักที่ไม่เคยได้ไปต่อในใจเธออยากจะตะโกนชื่อเธอให้สุดเสียงแต่ก็ทำได้เพียงเก็บไว้ใต้ลมหายใจกี่คืนที่ต้องหลับไปพร้อมคำถามว่าทำไมใจดวงนี้ยังคงรอคอยแค่เธอ

หากย้อนคืนเวลาไปได้สักครั้งฉันจะบอกความในใจที่ซ่อนอยู่แต่ในความเป็นจริง... เราต่างคนต่างไปทิ้งไว้เพียงความหลังให้ฉันต้องแบกรับ

เป็นเพียงคนหนึ่งที่เฝ้ามองจากมุมมืดรักที่ไม่เคยได้ไปต่อในใจเธออยากจะตะโกนชื่อเธอให้สุดเสียงแต่ก็ทำได้เพียงเก็บไว้ใต้ลมหายใจกี่คืนที่ต้องหลับไปพร้อมคำถามว่าทำไมใจดวงนี้ยังคงรอคอยแค่เธอ

แค่เธอ... ยังคงเป็นแค่เธอในใจฉันแม้ในความมืดมิด... ฉันยังคงรอ

เพียงแค่เธอ... คนเดียวที่ฉันไม่เคยลืม