ลำแคนแดนอีสานม่วนซื่น

โอ้ละน้อ... เสียงลมพัดผ่านทุ่งนาพาใจให้ถวิลหา ความหลังที่ยังฝังใจม่วนซื่นโฮแซวกันเด้อพี่น้องมาฟังลำกลอนกันให้หายเหงา

ตะวันคล้อยต่ำลงดิน แสงสีส้มรำไรหมู่เฮาชาวนาไทย ต่างวางคันไถพักกายเสียงแคนแว่วมาแต่ไกล ดังเตือนให้ใจระรัวโอ้ความสุขที่เมามัว ในทุ่งกว้างสุดสายตาคนงามเจ้าอยู่แห่งใด ให้รีบเดินมาไวไวงานบุญปีนี้สดใส มาร่ายรำให้ชื่นบาน

ปูเสื่อรออยู่ตรงนี้ ข้าวเหนียวร้อนๆ เพิ่งนึ่งใครหนอคนึงถึงคำหวานที่เคยสัญญาเดือนสิบสองน้ำนองเต็มตลิ่งมาเถิดมาพักพิง ในวงล้อมแห่งความฝันร่วมกันสืบสานตำนาน ให้ลูกหลานได้จดจำรอยยิ้มที่งามขำ คือพลังใจที่งดงาม

มาเด้อมาม่วน มาเซิ้งให้ไฟลุกโชนลืมความทุกข์ที่ทับถม ให้มันจางหายไปกับลมเสียงลำกลอนหวานล้ำ ดั่งน้ำทิพย์ชโลมใจให้คนไกลได้หวนคืนถิ่น กลับมากินข้าวพาแลงหัวใจมันแกร่ง เพราะมีแรงแห่งความรักมาเถิดมาทักทาย ให้โลกทั้งใบได้รู้ว่าพวกเราสุขเพียงใด

มองดูดาวพราวฟ้า ส่องประกายท้าความมืดมนชีวิตของพวกเราทุกคน ต่างดิ้นรนเพื่อวันใหม่แต่ในคืนที่งานบุญมาถึง เราจะไม่คำนึงถึงความเหนื่อยล้าจับมือกันไว้เถิดหนา เต้นรำให้ลืมเวลาที่ผันผ่านความรักความผูกพัน คือสิ่งที่ยึดเหนี่ยวใจไว้ไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนไป แค่ไหนเรายังคงเดิม

หากวันใดที่เจ้าท้อแท้ ให้เหลียวมองมาที่ทุ่งนากลิ่นดิน กลิ่นหญ้า จะเยียวยาใจเจ้าเองอย่าลืมรากเหง้า อย่าลืมความเป็นคนให้เสียงลำกลอนนำทาง ให้ความหวังยังคงอยู่แม้หนทางจะยาวไกล แต่หัวใจเราไม่เคยห่าง

ขยับกายให้ตรงจังหวะ อย่ามัวแต่ประหม่าอายเขินโลกนี้ช่างดูเพลิดเพลิน เมื่อเราเดินไปด้วยกันเสียงแคนยังคงบรรเลง ขับกล่อมบทเพลงแห่งศรัทธาความสุขอยู่ตรงหน้า คว้าเอาไว้ให้เต็มมือคืนนี้ยาวนานนัก มาสร้างความรักให้เบ่งบานใต้แสงจันทร์ที่ตระการ เราคือตำนานที่ไม่วันตาย

มาเด้อมาม่วน มาเซิ้งให้ไฟลุกโชนลืมความทุกข์ที่ทับถม ให้มันจางหายไปกับลมเสียงลำกลอนหวานล้ำ ดั่งน้ำทิพย์ชโลมใจให้คนไกลได้หวนคืนถิ่น กลับมากินข้าวพาแลงหัวใจมันแกร่ง เพราะมีแรงแห่งความรักมาเถิดมาทักทาย ให้โลกทั้งใบได้รู้ว่าพวกเราสุขเพียงใด

โอ้ละน้อ... ชีวิตคือการเดินทางมีสุขมีทุกข์ปนเปไปตามกาลเวลาแต่เมื่อใดที่เสียงแคนดังขึ้นมาความเศร้าโศกานั้นจะมลายหายไปเหลือไว้เพียงรอยยิ้ม และความจริงใจของพวกเรา

ม่วนกันให้สุดเหวี่ยงไปเลยพี่น้องให้เสียงลำกลอนก้องไปถึงฟ้าราตรีนี้ยังอีกยาวไกลเราจะเต้นรำไปจนกว่าตะวันจะทอแสงสุขใจ... สุขจริง... ในบ้านของเรา...โอ้ละน้อ... สุขใจเอย...