รอยจางที่ปลายเตียง

แสงแดดอ่อนที่สาดเข้ามาในตอนสายยังคงทิ้งรอยจางๆ ไว้ที่ปลายเตียงทุกอย่างยังวางอยู่ที่เดิมเหมือนที่เคยเคียงแต่คนข้างๆ กลับกลายเป็นเพียงความว่างเปล่าแก้วกาแฟที่เย็นชืดวางอยู่ตรงนั้นเหมือนกับใจฉันที่เริ่มจะชาไปทุกทีมองออกไปที่หน้าต่างเห็นภาพเดิมที่มีผู้คนต่างรีบเดินหนีหายไปในวันเวลา

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ที่ทำให้ใจต้องมาติดค้างเหมือนว่าความหลังมันยังคอยดึงรั้งไม่ให้ไปไหนอยากจะลบภาพจำที่มันทำร้ายกันเกินไปแต่ทำไมยิ่งพยายาม ยิ่งเห็นเธอชัดขึ้นทุกที

เป็นเพราะฉันเองที่ยังคงรักเธออยู่ใช่ไหมหรือเป็นเพราะใจไม่ยอมรับความจริงที่ต้องเจอติดอยู่ในวังวนของความเหงาที่ไม่มีเธอทำได้เพียงเหม่อมองฟ้า แล้วถามว่าเธออยู่ไหนความรักที่เคยฝากไว้ มันหายไปกับลมหายใจหรือจริงๆ แล้วเป็นฉันเอง ที่ไม่เคยปล่อยเธอไปไหนเลย

เสียงเพลงแผ่วเบาที่เปิดทิ้งไว้ในห้องนี้มันช่างดูเหงาจับใจในวันที่เงียบงันทุกถ้อยคำที่เคยสัญญาว่ารักกันและกันบัดนี้เหลือเพียงแค่ความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงลองเปิดประตูออกไปเดินรับลมข้างนอกบ้างหวังจะให้ความอ้างว้างจางหายไปตามทางเดินแต่ยิ่งเดินไกลเท่าไหร่ ใจกลับยิ่งยับเยินเพราะทุกมุมเมืองที่เดิน มีแต่ภาพเธอซ้อนทับอยู่

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ที่ทำให้ใจต้องมาติดค้างเหมือนว่าความหลังมันยังคอยดึงรั้งไม่ให้ไปไหนอยากจะลบภาพจำที่มันทำร้ายกันเกินไปแต่ทำไมยิ่งพยายาม ยิ่งเห็นเธอชัดขึ้นทุกที

เป็นเพราะฉันเองที่ยังคงรักเธออยู่ใช่ไหมหรือเป็นเพราะใจไม่ยอมรับความจริงที่ต้องเจอติดอยู่ในวังวนของความเหงาที่ไม่มีเธอทำได้เพียงเหม่อมองฟ้า แล้วถามว่าเธออยู่ไหนความรักที่เคยฝากไว้ มันหายไปกับลมหายใจหรือจริงๆ แล้วเป็นฉันเอง ที่ไม่เคยปล่อยเธอไปไหนเลย

หากเวลาหมุนย้อนไปได้จริง ฉันคงเลือกทำบางอย่างให้วันเวลาเหล่านั้นมันนานกว่านี้อีกสักหน่อยไม่ต้องรีบร้อนให้ความรักมันต้องจบลงอย่างหงอยๆแต่ชีวิตก็คือชีวิต ที่ไม่มีสิทธิ์จะขออะไรคืน

เป็นเพราะฉันเองที่ยังคงรักเธออยู่ใช่ไหมหรือเป็นเพราะใจไม่ยอมรับความจริงที่ต้องเจอติดอยู่ในวังวนของความเหงาที่ไม่มีเธอทำได้เพียงเหม่อมองฟ้า แล้วถามว่าเธออยู่ไหนความรักที่เคยฝากไว้ มันหายไปกับลมหายใจหรือจริงๆ แล้วเป็นฉันเอง ที่ไม่เคยปล่อยเธอไปไหนเลย

ปล่อยให้มันเป็นเพียงความทรงจำที่งดงามแม้จะเจ็บช้ำแต่ก็ยังดีกว่าการไม่เคยได้รักหลับตาลงช้าๆ ในคืนที่ฟ้าไร้ดาวให้ความรักของเรา... จบลงที่ตรงนี้...