ภาพจำที่เลือนลาง

แสงแดดอ่อนๆ ที่ทอดตัวลงบนพื้นถนนเงาของวันเก่าๆ ยังคงวนเวียนอยู่ตรงนั้นกลิ่นจางๆ ของฝนที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อวานทิ้งความทรงจำไว้ในซอกมุมของความเงียบงันฉันยังเดินไปตามทางเส้นเดิมที่เคยคุ้นตาแต่วันนี้กลับดูเหมือนมันไกลออกไปทุกที

บทสนทนาที่ขาดหายไปในความว่างเปล่าคำถามที่ไม่มีวันได้รับคำตอบจากใครเราต่างเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่โคจรมาเจอกันก่อนจะแยกย้ายไปตามเส้นทางที่เลือกไว้เองความรู้สึกที่ไม่ได้พูดออกไปในตอนนั้นยังคงเกาะกินอยู่ในใจเหมือนหมอกควันยามเช้า

มองดูเข็มนาฬิกาที่หมุนไปอย่างเชื่องช้าพยายามจะคว้าช่วงเวลาที่หลุดลอยเหลือเพียงความว่างเปล่าที่คอยตอกย้ำว่าทุกอย่างที่เคยมีมันจบลงแล้วจริงไหม

ท่ามกลางผู้คนมากมายในเมืองที่หมุนไปทำไมหัวใจของฉันยังคงหยุดอยู่ที่เดิมเหมือนภาพจำที่เลือนลางแต่ยังชัดเจนในความรู้สึกไม่มีทางย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งใดได้อีกแล้วปล่อยให้มันเป็นเพียงเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ในใจในวันที่โลกหมุนไปโดยไม่รอให้ใครต้องเสียใจ

แก้วกาแฟที่วางทิ้งไว้จนเย็นชืดไปตามกาลเวลาสมุดบันทึกเล่มเก่าที่เต็มไปด้วยรอยยับย่นฉันเปิดอ่านความหลังที่เขียนด้วยลายมือสั่นไหวเห็นภาพตัวเองในวันที่ยังไม่มีความกังวลใดๆโลกใบนี้ช่างกว้างใหญ่แต่กลับดูแคบลงทุกทีเมื่อความเหงาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

หากย้อนเวลากลับไปได้จริงๆฉันคงไม่ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่แทนคำบอกลาเราต่างเติบโตผ่านความสูญเสียและรอยแผลจนกลายเป็นคนที่ไม่รู้จักตัวเองในอดีตอีกต่อไปมันคงเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความทรงจำที่คอยเตือนว่าครั้งหนึ่งเราเคยมีกันและกัน

ท่ามกลางผู้คนมากมายในเมืองที่หมุนไปทำไมหัวใจของฉันยังคงหยุดอยู่ที่เดิมเหมือนภาพจำที่เลือนลางแต่ยังชัดเจนในความรู้สึกไม่มีทางย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งใดได้อีกแล้วปล่อยให้มันเป็นเพียงเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ในใจในวันที่โลกหมุนไปโดยไม่รอให้ใครต้องเสียใจ

ค่อยๆ เลือนหายไปกับสายลมเหลือเพียงความเงียบงันที่โอบกอดฉันไว้หลับตาลงช้าๆ ในค่ำคืนที่แสนยาวนานปล่อยให้ความทรงจำพาเราไปสู่ที่ที่ควรจะเป็นเพียงแค่ฝันไป...แค่ฝันไป...