Semento at Alapaap

Sa gitna ng usok at mga ilawHinahanap ang landas na dati’y natatanawAng tibok ng dibdib, sa semento’y humahampasSa bawat paghinga, alaala’y kumakawala

Siksikan sa tren, mukhang walang patutunguhanMga aninong nagmamadali sa gitna ng daanBitbit ang pangarap sa loob ng lumang bagSa bawat hakbang, tila mayroong binabagabagAng amoy ng ulan sa tuyong kalsadaNagpapaalala sa kung saan ako nagmula

Hindi na mabilang ang mga gabiNa ang tanging kasama ay sariling mithiSa ilalim ng mga bituing natatakpan ng usokPilit na bumabangon, pilit na humuhugot

Lipad sa hangin, sa gitna ng siyudadAng pusong ligaw, pilit na naglalahadNg mga kwentong hindi na mabibigkasSa mundong ito, tayo’y maglalayag nang wagasHuwag bibitaw, kahit mundo’y gumagalawSa ilalim ng langit, tayo’y magsisilaw

Mga gusaling abot hanggang ulap ang taasTila mga bantay sa oras na mabilis lumipasNakikinig sa bulong ng hanging mapaglaroDito sa lungsod, lahat ay nagbabagoNgunit ang ugat, hindi matitibag ng panahonKahit malayo, naririnig ang bawat tugon

Hindi na mabilang ang mga gabiNa ang tanging kasama ay sariling mithiSa ilalim ng mga bituing natatakpan ng usokPilit na bumabangon, pilit na humuhugot

Lipad sa hangin, sa gitna ng siyudadAng pusong ligaw, pilit na naglalahadNg mga kwentong hindi na mabibigkasSa mundong ito, tayo’y maglalayag nang wagasHuwag bibitaw, kahit mundo’y gumagalawSa ilalim ng langit, tayo’y magsisilaw

Dito sa gitna, damang-dama ang siglaNg mga pusong sa hirap ay hindi natutulalaIsang ritmo, isang pintig, isang layuninAng bukas na darating, ating kakamtin

Hah, hah, ang tibok ng lupaHah, hah, sa bagong umagaDamhin ang agos, damhin ang layoTayo ang kwento, tayo ang bago

Umuwi man sa simula o magpatuloy sa duloAng bawat hakbang ay may dalang pangakoSa ilalim ng mga ilaw, tayo’y mananatiliSa mundong ito, hindi na magmamaliLipad...Tayo’y lipad...