หยาดเหงื่อคืนถิ่น

ลมพัดโชยมาพาใจให้หวนไห้มองท้องนาไกลที่เคยได้ร่วมทางกลิ่นดินกลิ่นฟางยังฝังในความทรงจำเหลือน้ำตาตกซ้ำที่เดิมทุกครา

จากบ้านนามาไกลใจมันเหงาแสงไฟเมืองหลวงช่างมัวเมาและเย็นชาทิ้งคันนาทิ้งรวงข้าวที่เคยพัฒนาเหลือเพียงน้ำตาที่รินไหลไม่ขาดสายแม่ยังคอยอยู่ที่เดิมใต้ถุนบ้านพ่อยังคงทำงานท่ามกลางแดดเผากายลูกคนนี้ที่จากมาหวังจะสบายแต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้แก่โชคชะตา

ความฝันที่วาดไว้มันช่างไกลเกินเอื้อมมือเหลือเพียงความซื่อที่แบกกลับมาไม่ไหวชีวิตคนจนมันวนอยู่กับความเสียใจใครจะเข้าใจหัวอกคนไกลบ้าน

กลับคืนถิ่นดินเดิมที่เคยจากเหลือเพียงซากความหวังที่พังทลายอยากจะกอดแม่ให้หายคลายความเดียวดายขอโทษที่ทำลายความหวังพ่อที่รอคอยรวงข้าวสีทองที่เคยเหลืองอร่ามยังคงงดงามเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงแต่คนจากไปใจมันเริ่มจะหมดแรงขอพักใจแสดงความเสียใจที่บ้านนา

ถนนเส้นเดิมที่เคยเดินจูงมือแม่วันนี้เปลี่ยนแปรไปตามกาลเวลาตึกรามบ้านช่องทับถมรอยเท้าที่เคยผ่านมาเหลือเพียงศรัทธาที่ยังคงยึดเหนี่ยวใจหยาดเหงื่อที่เสียไปแลกกับเศษเงินไม่กี่บาทต้องทนอดทนจนใจมันแทบจะขาดตายวันนี้ขอวางภาระที่แบกเอาไว้กลับมาพักกายที่บ้านเกิดเมืองนอน

กลับคืนถิ่นดินเดิมที่เคยจากเหลือเพียงซากความหวังที่พังทลายอยากจะกอดแม่ให้หายคลายความเดียวดายขอโทษที่ทำลายความหวังพ่อที่รอคอยรวงข้าวสีทองที่เคยเหลืองอร่ามยังคงงดงามเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงแต่คนจากไปใจมันเริ่มจะหมดแรงขอพักใจแสดงความเสียใจที่บ้านนา

เสียงนกกาบินกลับรังในยามเย็นเห็นแสงจันทร์ส่องเด่นบนทุ่งนาลูกกลับมาแล้วนะแม่จ๋าขอซบตักพาใจให้หายเหนื่อยล้าเสียทีบ้านเรา... ที่ที่อบอุ่นที่สุดในใจบ้านเรา... ที่ที่ฉันจะอยู่ตลอดไป