Tibok ng Kalsada

Usok at alikabok sa bawat kantoAng kwento ng buhay na pilit kinakabigBawat hakbang, may bigat ng nakaraanSa ilalim ng araw, sa gitna ng lansanganHindi titigil, hindi susuko ang diwa

Gising bago pa sumikat ang haring arawDala ang pangarap sa bulsang punit-punit na ang tanawSemento ang saksi sa pawis at pagod na walang hangganSa pagitan ng mga gusaling matatayog at mga taong walang tahananTingnan mo ang paligid, ang hustisya ay tila bulaSa bawat pagkakataon, laging may humaharang na talaNgunit ang boses ko ay hindi kayang busalan ng takotDahil ang katotohanan ang siyang nagpapatibay ng aking kurakotHindi man pantay ang laban, hindi man patas ang sugalAng bawat salitang bibitawan ay may talim na magtatagal

Ito ang tibok ng kalsadang walang pahingaSa gitna ng unos, tayo ang siyang sandigan at bidaItaas ang kamao, ilaban ang karapatang dapat ay atinSa mundong mapanuri, ang sarili ay huwag hayaang lamuninDito sa laro ng buhay, tayo ang may hawak ng plumaSa bawat pagpatak ng oras, tayo ang siyang magpapasya

Sino ang nagsabing ang pangarap ay para lang sa mayayaman?Ang dugong dumadaloy sa atin ay galing sa mga bayaning lumabanHindi sapat ang basta mabuhay lang sa araw-arawKailangan mong tumayo, kailangan mong maging tanglawNakikita ko ang pagod sa mga mata ng aking mga kapatidNagbabakasakaling bukas ay magbago ang takbo ng ating pagidAng gutom ay hindi hadlang, ito ay gatong sa apoyNa nagpapaalab sa damdamin, nagtutulak sa ating pag-ungoyPatungo sa pangarap na hindi kayang bilhin ng salapiDahil ang tunay na yaman ay nasa pusong hindi nagkukunwari

Minsan ay madilim, minsan ay nakakalitoAng bawat pagsubok ay parang isang matinding bagyoNgunit huwag kang bibitiw, huwag kang tatalikodAng bawat sugat ay aral, ang bawat hapdi ay pag-unlad na malugodTumingin sa langit, huminga nang malalimAng bukang-liwayway ay darating din kahit gaano pa kadilim

Ito ang tibok ng kalsadang walang pahingaSa gitna ng unos, tayo ang siyang sandigan at bidaItaas ang kamao, ilaban ang karapatang dapat ay atinSa mundong mapanuri, ang sarili ay huwag hayaang lamuninDito sa laro ng buhay, tayo ang may hawak ng plumaSa bawat pagpatak ng oras, tayo ang siyang magpapasya

Tandaan mo, ang kwento mo ay mahalagaHuwag kang papayag na mawala ang iyong alaalaIpagpatuloy ang laban, ipagpatuloy ang pag-abanteDahil sa huli, tayo ang siyang magmamay-ari ng ating kwentoTayo ang bida, tayo ang pag-asaPatuloy lang, huwag hihintoHanggang sa dulo, hanggang sa dulo.