เศษเสี้ยวของคำลา

ถนนสายเดิมที่ฉันเดินผ่านภาพวันวานยังคงตามหลอกหลอนเงาของความเหงาที่มันบั่นทอนในใจที่อ่อนล้าเกินจะทนหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงพื้นกลายเป็นความขมขื่นที่ท่วมท้นคนหนึ่งคนต้องทนต้องสับสนกับความรักที่หล่นหายไปกลางทาง

ยิ่งพยายามจะลืมเท่าไรหัวใจยิ่งเจ็บช้ำจนเกินจะรับไหวคำสัญญาที่เธอเคยให้ไว้มันกลายเป็นเพียงแค่ฝุ่นละออง

จะกอดความเสียใจเอาไว้ให้แน่นที่สุดจะหยุดความทรงจำที่ทำให้ฉันต้องแตกสลายแม้รู้ว่าเธอไม่เคยสนใจแม้เพียงปลายสายแต่ใจของฉันยังคงรอนับวันรอเวลาให้ความเจ็บปวดนี้เป็นครูสอนใจให้ฉันได้เรียนรู้การอยู่โดยไม่มีเธอ

แสงไฟสลัวที่ปลายขอบฟ้าเหมือนดั่งน้ำตาที่รินไหลไม่ขาดสายความหวังที่ริบหรี่จนแทบมลายกลายเป็นความหมายที่ฉันต้องแบกรับกี่ค่ำคืนที่ต้องนอนฝันร้ายกี่ความหมายที่เธอทิ้งไว้ให้เจ็บช้ำฉันยังคงจดจำทุกทุกถ้อยคำที่ย้ำเตือนว่าฉันไม่มีวันได้เธอคืน

จะกอดความเสียใจเอาไว้ให้แน่นที่สุดจะหยุดความทรงจำที่ทำให้ฉันต้องแตกสลายแม้รู้ว่าเธอไม่เคยสนใจแม้เพียงปลายสายแต่ใจของฉันยังคงรอนับวันรอเวลาให้ความเจ็บปวดนี้เป็นครูสอนใจให้ฉันได้เรียนรู้การอยู่โดยไม่มีเธอ

หากย้อนเวลาได้จริงฉันจะขอไม่รักจะขอไม่รู้จักคนที่ทำร้ายใจกันแต่ในความเป็นจริงที่ไม่มีวันย้อนคืนวันฉันต้องฝ่าฟันกับความจริงที่มันกัดกิน

จะกอดความเสียใจเอาไว้ให้แน่นที่สุดจะหยุดความทรงจำที่ทำให้ฉันต้องแตกสลายแม้รู้ว่าเธอไม่เคยสนใจแม้เพียงปลายสายแต่ใจของฉันยังคงรอนับวันรอเวลาให้ความเจ็บปวดนี้เป็นครูสอนใจให้ฉันได้เรียนรู้การอยู่โดยไม่มีเธอ

ไม่มีเธอแล้ว...ไม่มีวันจะกลับมาปล่อยให้ความเหงาเป็นเพื่อนตายในโลกที่ฉันต้องเดินลำพังทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังแม้หัวใจยังคงพังทลาย