เงาในเมืองใหญ่

มองผ่านกระจกที่เปื้อนฝุ่นควันบนถนนสายเดิมที่ฉันเคยเดินกับเธอไฟข้างทางเริ่มสลัวเหมือนใจที่เผลอปล่อยให้ความทรงจำพาเราย้อนไปในวันที่เรายังเคยมีกันและกันทุกคำสัญญาที่เคยให้ไว้ในวันที่ใจยังไหวแต่ตอนนี้เหลือเพียงแค่เงาที่เดินหายไปในเมืองใหญ่ที่ไม่มีใครเข้าใจความเหงา

กลิ่นไอฝนที่เพิ่งจางไปยังคงทิ้งร่องรอยให้ฉันหวั่นไหวอยากจะถามว่าเธอเป็นอย่างไรในวันที่ไม่มีฉันข้างกาย

ยังคงคิดถึงเรื่องราวของเราในวันวานแม้กาลเวลาจะหมุนผ่านไปเท่าไหร่ใจยังคงติดอยู่ในวังวนของความเสียดายที่ไม่ได้บอกคำว่ารักในวันที่สายเกินไปปล่อยให้หัวใจมันลอยไปกับลมที่พัดพาถึงแม้รู้ดีว่าเธอคงไม่กลับมาแต่ความทรงจำยังคงย้ำเตือนใจว่าฉันยังรักเธอไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

ร้านกาแฟร้านเดิมที่เคยนั่งรอโต๊ะตัวเดิมที่เคยมีเราสองคนบทสนทนาที่เคยทำให้ใจสับสนกลายเป็นความเงียบงันที่ฉันต้องเผชิญความเหงามันกัดกินหัวใจช้าๆท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินสวนทางไม่มีแม้แต่เงาของเธอที่เคยเคียงข้างเหลือเพียงความว่างเปล่าที่คอยตอกย้ำ

กลิ่นไอฝนที่เพิ่งจางไปยังคงทิ้งร่องรอยให้ฉันหวั่นไหวอยากจะถามว่าเธอเป็นอย่างไรในวันที่ไม่มีฉันข้างกาย

ยังคงคิดถึงเรื่องราวของเราในวันวานแม้กาลเวลาจะหมุนผ่านไปเท่าไหร่ใจยังคงติดอยู่ในวังวนของความเสียดายที่ไม่ได้บอกคำว่ารักในวันที่สายเกินไปปล่อยให้หัวใจมันลอยไปกับลมที่พัดพาถึงแม้รู้ดีว่าเธอคงไม่กลับมาแต่ความทรงจำยังคงย้ำเตือนใจว่าฉันยังรักเธอไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

หากย้อนเวลาไปได้อีกครั้งฉันจะกุมมือเธอไว้ไม่ให้ปล่อยไปไหนจะบอกความในใจที่เก็บไว้ข้างในก่อนที่ทุกอย่างจะสลายไปกับสายลม

ยังคงคิดถึงเรื่องราวของเราในวันวานแม้กาลเวลาจะหมุนผ่านไปเท่าไหร่ใจยังคงติดอยู่ในวังวนของความเสียดายที่ไม่ได้บอกคำว่ารักในวันที่สายเกินไปปล่อยให้หัวใจมันลอยไปกับลมที่พัดพาถึงแม้รู้ดีว่าเธอคงไม่กลับมาแต่ความทรงจำยังคงย้ำเตือนใจว่าฉันยังรักเธอไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยยังคงรักเธอเสมอแม้ว่าเธอจะไปไกลแสนไกล