เศษเสี้ยวของเวลา

ในความมืดที่ยังคงทอดเงาเสียงลมหายใจแผ่วเบาข้างกายเราต่างรู้ดีว่ามีอะไรที่ขาดหายในค่ำคืนที่เข็มนาฬิกาหมุนไปช้าเหลือเกิน

ถนนสายเดิมที่เคยเดินผ่านด้วยกันวันนี้เหลือเพียงฉันกับเงาที่จางหายมองไปบนฟ้าที่ไร้แสงดวงดาวพร่างพรายเหมือนใจที่อ้างว้างในเมืองที่เต็มไปด้วยผู้คนเธอยังคงวนเวียนอยู่ในความจำทุกคำที่เคยพูดกันยังย้ำเตือนไม่จางไปไหนเหมือนเศษเสี้ยวของความรักที่ถูกทิ้งไว้กลางความสับสนที่ฉันต้องเผชิญอยู่เพียงลำพัง

ไม่อยากจะถามว่าเธอเป็นอย่างไรในเมื่อคำตอบนั้นฉันรู้ดีแก่ใจว่าเราต่างไกลกันเกินจะดึงกลับมาเหมือนเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบในสายตา

เพราะความเหงาที่กอดฉันไว้ในคืนนี้มันทำให้รู้ว่าไม่มีเธอแล้วมันว่างเปล่าเพียงไหนอยากกอดความทรงจำเอาไว้ให้นานกว่าเดิมได้ไหมก่อนที่แสงรุ่งเช้าจะพรากเธอไปจากใจฉันอีกคราในโลกที่วุ่นวาย ฉันยังคงตามหาร่องรอยของคำว่าเราที่เลือนลางไปทุกที

กลิ่นน้ำหอมที่จางหายไปจากเสื้อตัวเดิมยังคงเติมเต็มความรู้สึกที่ค้างคาทุกที่ที่ไปเห็นภาพเธอซ้อนเข้ามาเหมือนเป็นภาพหลอนที่ตอกย้ำว่าฉันยังลืมไม่ได้บางทีการยอมรับความจริงมันยากเย็นยิ่งพยายามทำเป็นไม่เห็น ยิ่งเจ็บปวดในใจอยากเปลี่ยนเวลาให้ย้อนคืนกลับไปก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลงตรงหน้าเรา

เพราะความเหงาที่กอดฉันไว้ในคืนนี้มันทำให้รู้ว่าไม่มีเธอแล้วมันว่างเปล่าเพียงไหนอยากกอดความทรงจำเอาไว้ให้นานกว่าเดิมได้ไหมก่อนที่แสงรุ่งเช้าจะพรากเธอไปจากใจฉันอีกคราในโลกที่วุ่นวาย ฉันยังคงตามหาร่องรอยของคำว่าเราที่เลือนลางไปทุกที

หากคำบอกลาเป็นเพียงแค่บททดสอบของหัวใจที่บอบช้ำเกินกว่าจะเยียวยาฉันคงต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับความโหยหาแม้ในวันที่ฟ้าเปลี่ยนสีไปไกลแสนไกลปล่อยให้ความรักเป็นเพียงแค่เรื่องราวที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เรายิ้มได้และร้องไห้ไปพร้อมกัน

เพราะความเหงาที่กอดฉันไว้ในคืนนี้มันทำให้รู้ว่าไม่มีเธอแล้วมันว่างเปล่าเพียงไหนอยากกอดความทรงจำเอาไว้ให้นานกว่าเดิมได้ไหมก่อนที่แสงรุ่งเช้าจะพรากเธอไปจากใจฉันอีกคราในโลกที่วุ่นวาย ฉันยังคงตามหาร่องรอยของคำว่าเราที่เลือนลางไปทุกที

ทิ้งทุกอย่างไว้ที่เดิมทิ้งความรู้สึกที่เริ่มจะจางหายขอบคุณที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของหัวใจแม้สุดท้ายเราจะเป็นแค่คนแปลกหน้าที่พบกันในความฝันแค่นั้นก็คงเพียงพอแล้ว...หลับตาลงเถอะนะ...ในคืนที่ไม่มีเราอีกต่อไป