มือหยาบกร้านกำฝัน

หยาดเหงื่อที่ร่วงหล่น บนผืนดินที่แห้งแล้งตะวันยังคงแผดเผา แผ่นหลังที่แบกภาระหนักอึ้งกี่ปีแล้วที่รอคอย ความหวังที่ริบหรี่ในมือที่หยาบกร้าน ยังคงกำความฝันไว้ไม่ปล่อยวาง

รองเท้าที่ขาดวิ่น เดินย่ำบนทางสายเดิมมองเห็นเงาของตึกสูง ที่บดบังแสงดาวเหนือหัวคนตัวเล็กตัวน้อย ยังคงดิ้นรนอยู่ในวงล้อมของอำนาจที่มองไม่เห็น และกฎเกณฑ์ที่เอาเปรียบกัน

เสียงถอนหายใจ ในยามค่ำคืนที่เงียบงันมันไม่ใช่แค่เสียงลมพัดผ่าน แต่เป็นเสียงของความเจ็บปวด

ชีวิตที่สู้เพื่อลมหายใจ ในโลกที่หมุนไปโดยไม่สนใครเรายังคงก้มหน้าทำหน้าที่ เพื่อแลกกับเศษเงินที่ประทังตายความยุติธรรมอยู่ที่ไหน ในวันที่ฟ้ายังไม่เคยเป็นใจได้แต่หวังว่าสักวัน แสงแห่งความหวังจะส่องถึงเรา

ลูกหลานที่เติบโต ต้องพบกับความจริงที่โหดร้ายการศึกษาที่เหลื่อมล้ำ ทำให้ฝันต้องพังทลายเราไม่ได้ขออะไรมากมาย แค่ขอให้มีกินมีใช้ไม่ต้องอยู่อย่างหวาดระแวง และไม่ต้องก้มหัวให้ใคร

กลิ่นดินหลังฝนตก คือสิ่งเดียวที่ปลอบประโลมใจในวันที่ท้อแท้จนอยากจะถอดใจวางลงไปกับพื้นแต่แววตาของผู้คนรอบข้าง ยังคงมีความหวังซ่อนอยู่เราจะจับมือกันไว้ แม้หนทางข้างหน้าจะมืดมน

มันถึงเวลาแล้วหรือยัง ที่เสียงเล็กๆ จะกลายเป็นเสียงที่ดังก้องไม่ใช่เพื่อการทำลาย แต่เพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของเราอย่าให้ใครมาตีค่าความเป็นคน ของเราต่ำกว่าที่ควรจะเป็นตื่นขึ้นมาเถอะพี่น้อง ร่วมกันขีดเขียนเส้นทางใหม่

ชีวิตที่สู้เพื่อลมหายใจ ในโลกที่หมุนไปโดยไม่สนใครเรายังคงก้มหน้าทำหน้าที่ เพื่อแลกกับเศษเงินที่ประทังตายความยุติธรรมอยู่ที่ไหน ในวันที่ฟ้ายังไม่เคยเป็นใจได้แต่หวังว่าสักวัน แสงแห่งความหวังจะส่องถึงเรา

จากทุ่งนาสู่เมืองหลวง จากความหวังสู่ความจริงไม่มีใครควรถูกทอดทิ้ง ในสังคมที่อ้างว่าเจริญเราคือฟันเฟืองที่ขับเคลื่อน แต่ทำไมกลับถูกลืมเลือนถึงเวลาที่ต้องส่งเสียง ให้โลกได้รับรู้ความจริง

ชีวิตที่สู้เพื่อลมหายใจ ในโลกที่หมุนไปโดยไม่สนใครเรายังคงก้มหน้าทำหน้าที่ เพื่อแลกกับเศษเงินที่ประทังตายความยุติธรรมอยู่ที่ไหน ในวันที่ฟ้ายังไม่เคยเป็นใจได้แต่หวังว่าสักวัน แสงแห่งความหวังจะส่องถึงเรา

แสงดาวจะยังคงอยู่ แม้คืนนี้จะมืดมิดเพียงใดเราจะเดินต่อไป ด้วยสองเท้าและหัวใจที่ยังกล้าแกร่งเพื่อวันพรุ่งนี้ เพื่อชีวิตที่เท่าเทียมเพื่อวันที่เราไม่ต้องก้มหน้า อีกต่อไป...ตราบที่ลมหายใจยังคงอยู่เราจะสู้ต่อไป...