กอดคันไถคืนถิ่นนา

โอ้... ชีวิตหนอชีวิตจากบ้านนามาไกล ใจมันหวิวเหลือเพียงความหลังฝังใจ

ทิ้งคันไถวางไว้กลางทุ่งกว้างทิ้งรอยทางที่เคยเดินย่ำไปแบกความฝันพังๆ เข้าเมืองใหญ่หวังจะเปลี่ยนชีวิตให้ดูดีกี่ปีแล้วที่จากมาไม่เคยหวนน้ำตาอวดความช้ำทุกนาทีตึกสูงใหญ่บดบังแสงตะวันที่มีไม่มีที่ให้คนจนได้ลืมตา

ก้มหน้าทำงานรับจ้างไปวันๆหวังเพียงเงินทองส่งคืนกลับบ้านนาแม่จ๋าพ่อจ๋า ลูกยังไม่ลืมสัญญาแม้กายจะล้า แต่ใจยังคงอดทน

คิดถึงรวงข้าวที่เคยเกี่ยวคิดถึงเรียวแรงที่เคยเหนื่อยล้าจากบ้านมาไกล ใจมันคอยถามหาว่าเมื่อไหร่หนา จะได้กลับไปเมืองฟ้าอมรที่ใครเขานิยมกลับกลายเป็นหลุม ที่ขังหัวใจอยากกลับไปกอดดิน กอดกลิ่นไอในวันที่ใจมันไม่เหลือใครแล้วจริงๆ

เสียงรถราวิ่งวุ่นวายไม่เคยหยุดเหมือนชีวิตที่หลุดลอยไปไม่เห็นฝั่งมองกระจกเห็นหน้าตัวเองที่เริ่มพังความหวังที่ตั้งไว้เลือนลางจางหายไปคนเมืองเขาคงไม่เข้าใจคนบ้านนอกที่กระจอกเพราะความจนคอยขวางไว้ได้แต่กอดความเหงาเอาไว้แนบกายปล่อยให้น้ำตาไหลรินในคืนที่เปลี่ยวเหงา

คิดถึงรวงข้าวที่เคยเกี่ยวคิดถึงเรียวแรงที่เคยเหนื่อยล้าจากบ้านมาไกล ใจมันคอยถามหาว่าเมื่อไหร่หนา จะได้กลับไปเมืองฟ้าอมรที่ใครเขานิยมกลับกลายเป็นหลุม ที่ขังหัวใจอยากกลับไปกอดดิน กอดกลิ่นไอในวันที่ใจมันไม่เหลือใครแล้วจริงๆ

อยากกลับไปนอนกอดคันไถคืนถิ่นนาไร่ที่เคยจากมาขอเพียงแค่ได้กลับไป...ก่อนที่ใจจะดับสูญไปในเมืองหลวงโอ้... บ้านนาเอ๋ย... คิดถึงเหลือเกิน