หยาดเหงื่อกลางกรุง

ทิ้งรอยเท้าไว้บนคันนาที่แห้งแล้งแบกความหวังใส่กระสอบใบเก่าเดินจากมาเมืองหลวงศิวิไลซ์ที่ใครเขาว่ามีราคาแต่หยาดเหงื่อข้ากลับไร้ค่าในสายตาคนเดินผ่านมองตึกสูงเสียดฟ้าจนคอตั้งบ่าคิดถึงกลิ่นดินกลิ่นหญ้าที่บ้านนาเราเคยทำตื่นก่อนไก่โห่คอยเฝ้านาจนค่ำมาวันนี้ต้องกลืนน้ำตาจำทนรับจ้างเขาไปวันๆ

โอ้... หนอชีวิตคนบ้านนาที่พลัดถิ่นมาหากินในเมืองใหญ่ที่ไร้ใจให้เหลียวแลส่งเงินกลับบ้านหวังให้แม่ได้หายเหนื่อยแก่แต่ตัวลูกนี้สิแม่... แทบขาดใจตายกลางกรุงอยากจะหันหลังกลับไปซบไออุ่นที่บ้านเฮาแต่ภาระในกระเป๋ามันคอยรั้งดึงไว้ไม่ให้ไปได้แต่แหงนมองดาวบนฟ้าที่ห่างไกลส่งความคิดถึงผ่านลมไป... ให้ถึงที่บ้านนา

อีกกี่ปีที่ต้องทนสู้กับความเหงาอีกกี่เช้าที่ต้องตื่นมาพบกับความจริงที่นี่ไม่มีใครเข้าใจในใจที่อิงมีเพียงความหวังที่จริง... ว่าสักวันคงได้กลับคืน

โอ้... หนอชีวิตคนบ้านนาที่พลัดถิ่นมาหากินในเมืองใหญ่ที่ไร้ใจให้เหลียวแลส่งเงินกลับบ้านหวังให้แม่ได้หายเหนื่อยแก่แต่ตัวลูกนี้สิแม่... แทบขาดใจตายกลางกรุงอยากจะหันหลังกลับไปซบไออุ่นที่บ้านเฮาแต่ภาระในกระเป๋ามันคอยรั้งดึงไว้ไม่ให้ไปได้แต่แหงนมองดาวบนฟ้าที่ห่างไกลส่งความคิดถึงผ่านลมไป... ให้ถึงที่บ้านนา

รอวันนั้น... วันที่ลูกได้กลับไปซบไออุ่นที่บ้านนา... ให้หายเหนื่อยใจ