หยาดเหงื่อกลางทุ่งร้าง

แดดเผาผิวจนคล้ำดำกร้านแบกไถผ่านคันนาที่แห้งผากหยาดเหงื่อหยดรดดินจนเปียกชากความลำบากฝังลึกในหัวใจมองหาใครไม่เห็นแม้เงาคนเหลือเพียงความอดทนที่ฝากไว้จากบ้านนาจากลาด้วยอาลัยหวังวันใดได้คืนถิ่นที่จากมา

เงินทองนั้นหายากเหมือนงมเข็มต้องยอมเค็มยอมขมขื่นอุราใครจะรู้ความหลังที่ผ่านมาว่าน้ำตาเคยรินรดผืนดิน

โอ้ชีวิตลูกทุ่งที่ล่องลอยใจมันคอยเฝ้าห่วงหวงถวิลคิดถึงรวงข้าวทองที่เคยยลยินกลิ่นดินกลิ่นฟางยังติดจมูกในเมืองหลวงวุ่นวายใจหวั่นไหวไม่มีใครเข้าใจความทุกข์ปลูกอยากจะกลับไปซบกอดแม่ผูกพันด้วยรักที่ลูกไม่เคยลืม

แสงตะวันลับเหลี่ยมเขาไกลลิบน้ำตาหยิบมาเช็ดด้วยความขื่นกี่ค่ำคืนที่นอนสะอื้นฝันว่าคืนสู่เหย้าบ้านนาเราความจนมันบังตาให้ต้องจากความลำบากผลักไสให้ใจเศร้าแต่ความรักยังคงอยู่กับเงาของพวกเราที่สู้ไม่ยอมแพ้

โอ้ชีวิตลูกทุ่งที่ล่องลอยใจมันคอยเฝ้าห่วงหวงถวิลคิดถึงรวงข้าวทองที่เคยยลยินกลิ่นดินกลิ่นฟางยังติดจมูกในเมืองหลวงวุ่นวายใจหวั่นไหวไม่มีใครเข้าใจความทุกข์ปลูกอยากจะกลับไปซบกอดแม่ผูกพันด้วยรักที่ลูกไม่เคยลืม

กลับไปกอดแม่...กลับไปหาความสุขที่บ้านนา...