Anino sa Ilalim ng Ulan

Sa bawat patak ng oras na lumilipasSa sulok ng abalang kalsada, ako’y nakatakasHinihintay ang aninong sa alaala’y nakaukitSa pagitan ng kape at ng gabing kay paitTila ba ang mundo ay huminto sa pag-ikotHabang ang puso ko’y nakabaon sa iyong limotAng bawat kumpas ng hangin ay may dalang lihamNg mga pangakong tila usok na naglaho lang.

Sa ilalim ng ilaw na kumukurap-kurapHinahanap ang mukha mong sa panaginip ay laganapAng bawat nota ng nakaraan ay kay tamis pakingganNgunit ang katotohanan ay pilit akong nilalabananBakit ba ang pag-ibig ay parang laro ng tadhana?Minsan ay nasa langit, minsan ay nakababaAng mga bituin sa langit ay saksi sa aking pagtangisSa lungsod na ito, ako’y naliligaw nang mabilis.

Hindi na mabilang ang gabing nagdaanNa ang tanging kasama ay ang pag-aalinlanganBakit kailangang magpaalam sa gitna ng ulan?Kung ang puso ko’y sa iyo pa rin nakalaanAng bawat hakbang ay mabigat sa pusong sugatanNgunit sa gitna ng gulo, ika’y aking babalikan.

Sa ilalim ng ilaw na kumukurap-kurapHinahanap ang mukha mong sa panaginip ay laganapAng bawat nota ng nakaraan ay kay tamis pakingganNgunit ang katotohanan ay pilit akong nilalabananBakit ba ang pag-ibig ay parang laro ng tadhana?Minsan ay nasa langit, minsan ay nakababaAng mga bituin sa langit ay saksi sa aking pagtangisSa lungsod na ito, ako’y naliligaw nang mabilis.

Lumilipas ang gabi, ang umaga ay daratingNgunit ang iyong pangalan ay akin pa ring dadalhinSa bawat paghinga, sa bawat pagpikitIkaw ang awiting sa puso ko ay nakakapitHayaan mong ang hangin ang magdala ng aking pagsamoHanggang sa muli nating pagkikita, mahal ko.