ตะโกนให้สุดเสียง

แสงไฟที่ส่องลงมาบนทางที่ดูอ้างว้างเงาของฉันยังคงเดินตามหลังความทรงจำที่เลือนลางตึกสูงเสียดฟ้าบดบังดวงดาวที่เคยฝันเหลือเพียงแค่ฉันกับความเงียบงันในค่ำคืนนี้

คำถามที่ค้างคาใจ ไม่เคยมีใครจะตอบได้เลยว่าทำไมรักที่เคยคุ้นเคย ต้องจบลงด้วยน้ำตา

ตะโกนออกไปให้สุดเสียง แม้ไม่มีใครได้ยินหยดน้ำตาที่รินไหลรวมกับดินที่แตกระแหงกอดความเจ็บช้ำที่เหลือทิ้งไว้เป็นเพียงแค่แรงให้ฉันได้ยืนหยัดสู้ต่อในโลกที่โหดร้ายเกินไป

ก้าวเดินบนทางที่ขรุขระด้วยรอยแผลเก่าใจที่เคยพังทลายยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องของเราเมืองที่เร่งรีบไม่เคยหยุดรอใครที่ล้มลงฉันยังคงจมอยู่กับความหลังที่ทำลายทุกอย่างไป

ตะโกนออกไปให้สุดเสียง แม้ไม่มีใครได้ยินหยดน้ำตาที่รินไหลรวมกับดินที่แตกระแหงกอดความเจ็บช้ำที่เหลือทิ้งไว้เป็นเพียงแค่แรงให้ฉันได้ยืนหยัดสู้ต่อในโลกที่โหดร้ายเกินไป

หากพรุ่งนี้ฟ้าจะเปลี่ยนสี หรือโลกจะหมุนไปทางใดฉันจะขอเก็บความเสียใจ ไว้เป็นบทเรียนให้หัวใจแกร่งขึ้นมาไม่ยอมให้ความมืดมน เข้ามาทำลายศรัทธาที่เหลืออยู่

ตะโกนออกไปให้สุดเสียง แม้ไม่มีใครได้ยินหยดน้ำตาที่รินไหลรวมกับดินที่แตกระแหงกอดความเจ็บช้ำที่เหลือทิ้งไว้เป็นเพียงแค่แรงให้ฉันได้ยืนหยัดสู้ต่อในโลกที่โหดร้ายเกินไป

ในโลกที่โหดร้ายเกินไปฉันจะยังเดินต่อไปแม้จะเหลือเพียงลำพัง