Şehirde Kayboldum

Yağmur damlaları camda kayıyor Yalnızlık doluyor odama yavaş yavaş

Şehir gürültüsü kulaklarımda çınlıyor Ellerimde senin kokun hâlâ silinmiyor Kaldırımlar soğuk, adımlarım yorgun Geceler uzar, yıldızlar kaybolur ufukta

Hatırlıyorum o eski günleri Bahçede esen rüzgârı, gülüşünü Şimdi beton yığınları arasında Yüreğim sızlar, sensiz her an

Kayboldun gidince, içimde fırtına Özlemin yakar, köz olur her yara Dön gel desem boş, yankılanır sokaklar Aşkımız soldu, kaldı eski bir türkü

Kahvehaneler boş, masalar suskun Sigara dumanı sarar anıları Yüzler yabancı, gözler donuk bakar Ben hâlâ ararım seni kalabalıkta

Unutmak istedim, ama nafile Deniz kenarı yürüyüşler, el ele Şimdi yalnızım, rüzgâr esse yeter Ama esen yok, sadece boşluk eser

Kayboldun gidince, içimde fırtına Özlemin yakar, köz olur her yara Dön gel desem boş, yankılanır sokaklar Aşkımız soldu, kaldı eski bir türkü

Belki bir gün bulurum yolumu Dağların eteğinde, eski bir köyde Ama şehir bırakmaz, zincir gibi sarar Sensiz hayat, yarım kalmış bir nakarat

Yağmur diner mi bilmem, ama özlem bitmez Sen gidince, ben de kayboldum bu şehirde Eski bir türkü gibi, fısıldar rüzgâr Sensiz... sensiz...