รวงข้าวแห่งความหลัง

ลมพัดโชยมาพาใจให้หวนไห้ทุ่งนาแดนไกลยังคงรอคอยวันคืนหยาดเหงื่อที่รินรดดินด้วยใจฝืนหวังเพียงวันคืนจะคืนถิ่นกลับมา

จากบ้านนามาไกลในเมืองใหญ่ที่วุ่นวายหอบความหวังพังทลายมากับกระเป๋าใบเก่าแสงไฟลวงตาผู้คนมากมายที่เฝ้าเมาแต่ในใจเรายังคงคิดถึงผืนนาตะวันลับฟ้าที่เคยเห็นทุกเย็นค่ำรอยยิ้มแม่จำยังติดตรึงในอุราความจนบังคับให้เราต้องจากมาทิ้งคันไถทิ้งทุ่งหญ้าที่เคยเดิน

ความฝันที่วาดไว้ช่างแสนไกลเกินเอื้อมมือเสียงรถราอื้ออึงกลบเสียงใจที่สะอื้นกี่ปีที่ผ่านพ้นไปนับจากคืนที่ต้องจำทนฝืนกลืนก้อนความเหงา

โอ้... บ้านนาเอย เจ้าจะเปลี่ยนไปถึงไหนคนจากไกลใจยังห่วงเฝ้าคะนึงฝากลมหนาวบอกดาวให้ช่วยตราตรึงว่าคนหนึ่งยังคงคิดถึงบ้านเกิดเมืองนอนเหนื่อยนักก็พักใจไว้กับรวงข้าวความรักสองเรายังจำได้ไม่เคยคลอนแม้ชีวิตจะรุมเร้าจนใจอ่อนแต่คำสอนแม่ยังก้องในหัวใจ

ในเมืองศิวิไลซ์ใจคนกลับดูแห้งแล้งทุกหยาดเหงื่อที่แสดงแลกมาด้วยความอดทนค่าแรงรายวันพอกินไปได้เพียงแค่หนึ่งคนแต่ความสุขที่เคยมีปนกลับหายไปมองดูปฏิทินกี่ใบที่ร่วงหล่นคนจากบ้านไกลยังคงวนเวียนอยู่ข้างในรอวันเก็บเงินก้อนสุดท้ายกลับคืนไปไปซุกตัวในอ้อมกอดแม่ที่รอคอย

โอ้... บ้านนาเอย เจ้าจะเปลี่ยนไปถึงไหนคนจากไกลใจยังห่วงเฝ้าคะนึงฝากลมหนาวบอกดาวให้ช่วยตราตรึงว่าคนหนึ่งยังคงคิดถึงบ้านเกิดเมืองนอนเหนื่อยนักก็พักใจไว้กับรวงข้าวความรักสองเรายังจำได้ไม่เคยคลอนแม้ชีวิตจะรุมเร้าจนใจอ่อนแต่คำสอนแม่ยังก้องในหัวใจ

ทุ่งนาเอย... ข้าจะกลับไปไม่นานเกินรอ ใจจะขอคืนถิ่นจะไปกราบเท้าแม่บนผืนดินสิ้นสุดการพลัดพรากเสียทีกลับไปหาความสุขที่แท้จริงกลับไปหาความสุขที่บ้านเรา...