Alab ng Lupang Hinirang

Sa ilalim ng araw, pawis ay tumutuloSa lupang tigang, pangarap ay naglalahoAng kamay na magaspang, sa palay ay nakakapitNgunit ang ani ay sa iba, ang tiyan ay pilit na gipitBakit ang hustisya ay parang hangin sa damuhanMahirap hawakan, madaling kalimutan?

O, bayan kong mahal, kailan ka gigising?Sa gabing madilim, sino ang dadating?Ang tinig ng maralita, sana ay dingginSa bawat pagpatak ng luha sa dilimAng bukas ay atin, kung tayo’y magkakaisaSa gitna ng unos, tayo ang pag-asa.

Nakita ko ang bata, sa kalsada ay naglalakadWalang tsinelas, sa semento ay nakaladkadAng mga mata ay puno ng tanong at lungkotBakit ang mundo ay puno ng poot at takot?Ang mga bituin sa langit ay tila nagtatagoSa mga sakim na ang puso ay bato.

Hindi sapat ang pangarap kung nakatikom ang bibigKailangang lumaban, kailangang manindigan sa tinigAng kasaysayan ay isinusulat ng mga nagdurusaHindi ng mga taong ang tingin ay sa pera at bansaTayong lahat ay may bahagi, tayong lahat ay saksi.

O, bayan kong mahal, kailan ka gigising?Sa gabing madilim, sino ang dadating?Ang tinig ng maralita, sana ay dingginSa bawat pagpatak ng luha sa dilimAng bukas ay atin, kung tayo’y magkakaisaSa gitna ng unos, tayo ang pag-asa.

Huwag kang bibitiw, kapatid, huwag kang susukoAng liwanag ay darating, sa bawat pagsubok na itoTayo ang kwento, tayo ang bukasSa ating pagkakaisa, ang dilim ay magwawakas.