Pintig ng Lupa

Alikabok sa bintana, sumasayaw sa liwanagAng alaala ng probinsya, sa isip ko’y naglalayagMga kalsadang puno ng tao, ingay na walang patidHinahanap ang katahimikan, sa gitna ng bawat saglitAng init ng araw sa balat, tila ba humahalikNgunit ang simoy ng hangin, sa malayo pa nakatitig

Sumasakay sa tren, nakatitig sa kawalanDaan-daang mukha, ngunit walang kakilala sa daanAng bawat hakbang, tila sumasabay sa pintigNg pusong naghahanap ng yakap, sa gabing matinigMabilis ang takbo ng oras, hindi na mapigilanTila ba ang bukas ay laging nasa likuran

Ramdam ko ang pagbabago, sa bawat paghingaNgunit ang ugat ng nakaraan, ay hindi mawawalaSa ilalim ng mga ilaw, sa gitna ng siyudadAng tinig ng lupa, pilit na naglalahad

Lumilipad ang diwa, pabalik sa pinanggalinganKung saan ang langit at dagat, ay nagtatagpuanKahit na malayo, kahit na naliligawAng pintig ng puso, sa akin ay sumasayawO, kay sarap balikan, ang mga sandaling payapaSa gitna ng gulo, ikaw pa rin ang aking kalinga

Minsan ay napapagod, sa haba ng paglalakbayAng mga pangarap na binuo, tila ba naghihintayBawat gusaling matayog, sumasagabal sa tanawNaghahanap ng puwang, para muling makagalawAng mga kwento ng kahapon, nakaukit sa bawat linyaNg aking mga palad, sa bawat pagpasiya

Hindi na mabilang ang gabi, na ako’y gisingNakikinig sa bulong, ng hanging malamig at mahinhinAng lungsod na ito, may sariling himig at tonoNgunit ang awit ng bayan, ang siyang nagpapatinoSa bawat pag-ikot, ng mundo sa aking paananAng ugat ko’y matatag, hindi matitinag ng kailanman

Ramdam ko ang pagbabago, sa bawat paghingaNgunit ang ugat ng nakaraan, ay hindi mawawalaSa ilalim ng mga ilaw, sa gitna ng siyudadAng tinig ng lupa, pilit na naglalahad

Lumilipad ang diwa, pabalik sa pinanggalinganKung saan ang langit at dagat, ay nagtatagpuanKahit na malayo, kahit na naliligawAng pintig ng puso, sa akin ay sumasayawO, kay sarap balikan, ang mga sandaling payapaSa gitna ng gulo, ikaw pa rin ang aking kalinga

Sa bawat pag-akyat, sa bawat pagbabaAng landas na tinatahak, ay puno ng misteryaHindi man malinaw, ang huling hantunganAng mahalaga ay ang ngiti, sa bawat paglalakbayanTayo ay mga anino, na naghahanap ng liwanagSa mundong mapanlinlang, tayo ang magbibigay ng sagad

Ihip ng hangin, dala ay pag-asaAng kahapon at bukas, ay nagkakaisaWalang hangganan, ang ating paglalakbaySa puso ng bayan, tayo ay mabubuhay

Lumilipad ang diwa, pabalik sa pinanggalinganKung saan ang langit at dagat, ay nagtatagpuanKahit na malayo, kahit na naliligawAng pintig ng puso, sa akin ay sumasayawO, kay sarap balikan, ang mga sandaling payapaSa gitna ng gulo, ikaw pa rin ang aking kalinga

Pabalik sa simulaPabalik sa payapaAng pintig ng pusoAng awit ng lupaNandito pa rinNandito pa rin