รอยเท้าบนคันนาที่เลือนหาย

โอ้ละหนอ... ความหลังยังฝังใจจากบ้านนาไกล มาสู้ชีวิตในเมืองหลวงแสงสีลวงตา แต่ใจข้ายังคงโหยหา

ทิ้งคันไถไว้ตามทางที่จากมาทิ้งท้องนาที่เคยหว่านด้วยเหงื่อไคลจากอ้อมกอดแม่ที่เคยปลอบประโลมใจมาเผชิญโชคชะตาที่แสนไกล ในเมืองกว้างใหญ่ที่ไร้เงาค่าเช่าห้องแพงลิ่ว เงินที่เหลือก็ร่อยหรอมองดูเข็มนาฬิกา เดินช้าเหมือนคนท้อคิดถึงรวงข้าวสีทองที่เคยรอ วันเก็บเกี่ยว

ข้าวแกงถุงเดิมที่กินประทังหิวน้ำตาไหลรินเมื่อลมพัดพริ้วมาแผ่วเบานึกถึงเสียงแคน เสียงเพลงที่บ้านเราคนไกลบ้านอย่างเรา... ได้แต่เหงาอยู่ลำพัง

กลับไม่ได้ไปไม่ถึง ใจมันดึงจะขาดรอนเมืองหลวงช่างไร้คำอ้อน ไม่มีใครให้ผ่อนคลายทิ้งความฝันไว้กลางทาง ทิ้งความหวังที่ละลายเหลือเพียงกายที่อ่อนล้า กับน้ำตาที่รินไหลรอวันหวนคืนถิ่นไกล... กลับไปหาแม่ที่รอ

รถราติดขัด เสียงดังจนหูอื้อไม่เหมือนเสียงนกกาที่เคยตื่นมาฟังอยากจะวางภาระที่แบกไว้เพียงลำพังกลับไปเดินบนคันนาที่เคยฝัง... รอยเท้าเดิมความเจริญที่เขามี ข้ากลับไม่มีส่วนร่วมมีเพียงความทุกข์ที่คอยจ่อคอยจวมคนจนอย่างเรามันก็เป็นได้แค่เพียงคนร่วม... ทางผ่าน

กลับไม่ได้ไปไม่ถึง ใจมันดึงจะขาดรอนเมืองหลวงช่างไร้คำอ้อน ไม่มีใครให้ผ่อนคลายทิ้งความฝันไว้กลางทาง ทิ้งความหวังที่ละลายเหลือเพียงกายที่อ่อนล้า กับน้ำตาที่รินไหลรอวันหวนคืนถิ่นไกล... กลับไปหาแม่ที่รอ

แสงไฟเมืองกรุง... วับวาวแต่หนาวเหน็บเก็บกระเป๋าใจ... ไว้รอวันกลับนาแม่จ๋า... ลูกจะกลับไปหา... ในวันที่ฟ้าเป็นใจโอ้ละหนอ... คิดถึงบ้านเหลือเกิน