เสียงตะโกนที่ไม่มีใครได้ยิน

ในเมืองที่หมุนไปอย่างรีบร้อนฉันยืนมองเงาตัวเองที่เลือนหายท่ามกลางผู้คนนับหมื่นที่เดินผ่านไปไม่มีใครสนใจว่าฉันยังยืนอยู่ที่เดิมความฝันที่เคยเคยวาดไว้ในใจค่อยๆ จางหายไปตามแสงไฟที่ลับตา

ยิ่งพยายามจะไขว่คว้าเท่าไหร่ยิ่งเหมือนหัวใจถูกขังไว้ในกรงที่มองไม่เห็นความหวังที่เคยเป็นเพื่อนยากวันนี้กลับกลายเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของความทรงจำ

ตะโกนออกไปให้สุดเสียงที่ฉันมีแต่ไม่มีใครได้ยินในสิ่งที่ฉันเป็นโลกที่หมุนไปทิ้งฉันไว้กลางทางเจ็บปวดเพียงใดกับความจริงที่ต้องเจอแค่อยากจะขอให้พายุพัดพาฉันไปไกลจากที่ตรงนี้ที่ไม่มีวันเป็นของเรา

รอยยิ้มที่ฝืนทำเพื่อปกปิดแผลแววตาที่ว่างเปล่าในกระจกบานเดิมทุกคืนที่ผ่านไปคือการต่อสู้กับตัวเองว่าพรุ่งนี้จะยังคงอยู่หรือต้องยอมแพ้ให้ความมืดมน

ตะโกนออกไปให้สุดเสียงที่ฉันมีแต่ไม่มีใครได้ยินในสิ่งที่ฉันเป็นโลกที่หมุนไปทิ้งฉันไว้กลางทางเจ็บปวดเพียงใดกับความจริงที่ต้องเจอแค่อยากจะขอให้พายุพัดพาฉันไปไกลจากที่ตรงนี้ที่ไม่มีวันเป็นของเรา

หากวันหนึ่งแสงสว่างจะกลับมาหาฉันจะขอยืนหยัดด้วยหัวใจที่เหลืออยู่ไม่ว่าเส้นทางจะยากเย็นเพียงใดฉันจะผ่านมันไปให้ได้ด้วยสองมือคู่นี้

ตะโกนออกไปให้สุดเสียงที่ฉันมีแต่ไม่มีใครได้ยินในสิ่งที่ฉันเป็นโลกที่หมุนไปทิ้งฉันไว้กลางทางเจ็บปวดเพียงใดกับความจริงที่ต้องเจอแค่อยากจะขอให้พายุพัดพาฉันไปไกลจากที่ตรงนี้ที่ไม่มีวันเป็นของเรา

ทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังเหลือเพียงฉันกับความจริงที่ต้องเผชิญท่ามกลางความมืดมิดที่ไม่มีวันจางฉันจะยังคงยืนหยัดต่อไป...