ดอกคูนคืนถิ่น

โอ้ละหนอ ความหลังยังฝังใจจากบ้านนาไกล มาสู้ชีวิตในเมืองหลวงหวังเพียงเงินตรา ส่งคืนกลับไปบ้านเรา

แดดส่องลงบนหลังคา สังกะสีเก่าๆ ที่เราเคยนอนจำได้ไหมตอนแม่สอน ให้รู้จักอดทนทำกินหยาดเหงื่อหยดลงดิน กลิ่นโคลนสาบควายยังติดกายจากมาด้วยความเสียดาย ทิ้งคันไถไว้กลางทุ่งนา

เมืองฟ้าอมร ช่างหนาวเย็นเหลือเกินในใจผู้คนมากมาย แต่กลับเหงาจนจับขั้วหัวใจแสงไฟสลัว ไม่เหมือนแสงจันทร์ที่บ้านนา

โอ้เจ้าดอกคูนสีเหลือง ที่เคยร่วงหล่นบนทางเดินวันนี้ห่างเหิน เหลือเพียงภาพจำที่คอยย้ำเตือนลูกจากบ้านมาไกล หวังจะสร้างตัวให้เหมือนคนอื่นเขาแต่ใจเจ้ากรรม ยังคงเฝ้าคิดถึงรวงข้าวคิดถึงแม่ที่นั่งรออยู่ตรงชานเรือน

รองเท้าที่เคยเปื้อนดิน บัดนี้ต้องเดินบนทางปูนความวุ่นวายหมุนเวียนคูณ ทวีความเหงาให้ทับถมก้มหน้าทำงานไป หวังเพียงค่าแรงที่พอสมเก็บออมทีละนิดผสม เพื่อเป็นทางรอดให้ครอบครัวลำบากแค่ไหนไม่ว่า ขอเพียงให้แม่ได้ยิ้มออกแม้ใครจะบอก ว่าคนบ้านนอกอย่างเราไม่มีความหมาย

โอ้เจ้าดอกคูนสีเหลือง ที่เคยร่วงหล่นบนทางเดินวันนี้ห่างเหิน เหลือเพียงภาพจำที่คอยย้ำเตือนลูกจากบ้านมาไกล หวังจะสร้างตัวให้เหมือนคนอื่นเขาแต่ใจเจ้ากรรม ยังคงเฝ้าคิดถึงรวงข้าวคิดถึงแม่ที่นั่งรออยู่ตรงชานเรือน

อีกไม่นานหรอกหนา จะหอบความหวังกลับไปหาจะไปกราบเท้าแม่ที่หน้าบ้านนาให้หายคิดถึง ให้หายเหนื่อยใจกลับไปเป็นลูกคนเดิม... ที่บ้านเรากลับไป... ที่บ้านนาของเรา