ศักดิ์ศรีคนเดินดิน

แดดแผดเผาลงบนหลังที่กรำงานเหงื่อหยดผ่านรอยแยกดินที่แตกระแหงกี่ฤดูกาลที่ฝากความหวังไว้กับแสงแต่ความจริงที่แจ้งคือความจนที่วนเวียนมือที่หยาบกร้านคู่นี้สร้างบ้านสร้างเมืองแต่กลับไม่มีที่ให้พักพิงแม้เพียงขอบรั้วนโยบายสวยหรูที่เขาสัญญาไว้ให้ทั่วสุดท้ายเหลือเพียงความกลัวที่กัดกินใจ

มองดูตึกสูงเสียดฟ้าที่ตระหง่านกับเศษดินที่ลูกหลานต้องก้มหน้าขุดหาเราคือฟันเฟืองที่เขาใช้แล้วทิ้งลงข้างทางรอวันเวลาที่ความยุติธรรมจะกลับมาคืน

แด่ชีวิตที่ยังสู้ แม้ลมหายใจจะรวยรินแด่คนตัวเล็กๆ ที่หวังเพียงกินให้อิ่มท้องท่ามกลางกระแสความเหลื่อมล้ำที่กั้นเราเป็นสองเราจะยังคงร้องตะโกนก้องผ่านความมืดมนให้เสียงของเราเป็นดั่งพายุที่พัดพาความจริงให้โลกได้รู้ว่าคนเดินดินก็มีศักดิ์ศรีเกินทน

ถนนเส้นเดิมที่เคยเดินกลับบ้านวันนี้กลายเป็นทางผ่านของนายทุนผู้มั่งคั่งเขายึดเอาผืนนาไปทำกำไรอย่างจริงจังทิ้งให้เรานั่งมองท้องฟ้าที่มืดมัวกฎหมายที่เขียนขึ้นมาเพื่อคนบางกลุ่มความยุติธรรมที่คลุมเครือเหมือนหมอกควันเราจะอดทนก้มหน้ายอมรับไปถึงเมื่อไหร่กันในวันที่ความฝันถูกฉีกทิ้งต่อหน้าตา

แด่ชีวิตที่ยังสู้ แม้ลมหายใจจะรวยรินแด่คนตัวเล็กๆ ที่หวังเพียงกินให้อิ่มท้องท่ามกลางกระแสความเหลื่อมล้ำที่กั้นเราเป็นสองเราจะยังคงร้องตะโกนก้องผ่านความมืดมนให้เสียงของเราเป็นดั่งพายุที่พัดพาความจริงให้โลกได้รู้ว่าคนเดินดินก็มีศักดิ์ศรีเกินทน

หากความตายคือจุดจบของความเหนื่อยล้าเราจะขอทิ้งรอยตราไว้บนแผ่นดินนี้ไม่ให้ใครมาดูแคลนว่าเราไร้ซึ่งทางหนีตราบใดที่เลือดในกายยังคงไหลเวียนจะขอสู้จนนาทีสุดท้ายที่เหลืออยู่เพื่ออนาคตของลูกหลานที่ยังไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร

แด่ชีวิตที่ยังสู้ แม้ลมหายใจจะรวยรินแด่คนตัวเล็กๆ ที่หวังเพียงกินให้อิ่มท้องท่ามกลางกระแสความเหลื่อมล้ำที่กั้นเราเป็นสองเราจะยังคงร้องตะโกนก้องผ่านความมืดมนให้เสียงของเราเป็นดั่งพายุที่พัดพาความจริงให้โลกได้รู้ว่าคนเดินดินก็มีศักดิ์ศรีเกินทน

ศักดิ์ศรีที่ไม่มีใครพรากไปได้แม้ตัวตายแต่ความหมายจะยังคงอยู่แม้ตัวตายแต่ความหมายจะยังคงอยู่เดินต่อไป... ด้วยหัวใจที่กล้าหาญ